Bir gün herkes fotoğraflarda kalacak

küçük bir öykü bu. herkesin başından geçen:) (A Little story)

2010-05-05T00:48:00.004+03:00

yaz bitti...

2009-09-24T09:39:00.004+03:00

sen sensiz gel-Istanbul Je t'aime

2009-09-06T11:37:00.006+03:00

ISTANBUL Je t'aime

2009-08-13T14:13:00.007+03:00

Bir yürüyüş, bir bakış, bir istanbul

Bir dostluk

bir yorum

bir ustaya saygı

bir mekan

bir toplantı bitimi derin nefes

Bir projenin temelleri

bir konserden kalanlar

Çok ihmal ettim buraları çoookkk

2009-06-04T21:46:00.003+03:00

Falıma bakar mısınız? ben bir kocaman balık bir de koşan at gördüm:)

ıslak ayı yavrusu (sanırım)

yurdum teknolojisinde son nokta

İmaj dekarasyon "rütüfete" kesin çözüm

Düş görebiliyor musunuz?

2009-05-21T09:40:00.003+03:00

Dün bir düş gördüm.
Ülkemin Başbakanı Danıştay’a sahip çıkıyor, türban kararından sonra ’Bunlar bu gidişle evin içine de karışacaklar’, ’Efendi bu senin işin değil, Diyanet’in işi’, ’Yasamada, yürütmede bazı adımları atarız ama yargıdaki adımı bizim atmamız mümkün değil. Açık konuşuyorum, Danıştay’da bir çok engelle karşı karşıyayız’ diyenleri hukukun üstünlüğünü tanımaya çağırıyordu.
Ülkemin Başbakanı, yargı kararlarına saygı duymayı herkesin içine sindirmesi gerektiğini söylüyor, Can Dündar’ın dediği gibi ’saldırganlığa zemin hazırlamamak için Başbakan nasıl konuşmalı’nın dersini veriyordu.
Ülkemin savcıları, insan onuruna sahip çıkıyorlar, soruşturmaların gizliliği konusunda büyük duyarlılık gösteriyorlardı.
Sabahın erken saatlerinde evlerinin arandığı, anlatımların yandaş basına aktarıldığı, devlete yıllarca hizmet etmiş kişilerin göz altına alınma sürecinde örselenmiş ruhların bırakıldığı, ceplerinde kalbi kırık ömürler ve tansiyon hapıyla dolaşmaların yaratıldığı dönemleri kınıyorlardı.
Geleceğin Türkiyesi soruşturmasının savcısı, insan onurunu güvence altına alan bütün kuralların, insan hakları kapsamında olduğunun dersini veriyordu.
Dün bir düş gördüm.
Namusun yalnızca kadınlarda bulunması gereken bir değer olmadığı, kadınlarımızın, genç kızlarımızın töre cinayetlerine kurban gitmediği, Güldünya’nın, Şemse’nin, nicelerinin adının soğuk mezar taşlarına yazılmadığı, pervasız esintili sabahlarda çocukların örselenmediği, ırk, renk, etnik köken, uyruk, din, cinsiyet ya da cinsel yönelim ayrımının olmadığı, etnik ve kimlik baskının yapılmadığı, yaşı bir gecede büyütülüp idam edilen gençlerin bulunmadığı, ’asmayalım da besleyelim mi’ diyenlerin devlet büyüğü muamelesi görmediği, borsanın, doların, silah, ilaç sanayinin emperyal güçlerin egemen olmadığı, özelleştirme adı altında rant transferlerinin yapılmadığı, Cumhuriyet’in özellikle son yıllarda elden çıkarılan kazanımlarının gerçek sahiplerine, halka döndürüldüğü, korku tünelinden özgürlüğün aydınlığa çıkan, sorunlarını demokratik parlamenter rejim içinde çözün, hukukun üstünlüğüne inanan bir Türkiye gördüm. Bu düş Obama’nın düşü değil, bizim düşümüz. Ulaşmak uzun soluklu olsa da bu düşün gerçekleşeceğine ben inanıyorum. Biliyorum ki, sizler de inanıyorsunuz. Bu inancımızı bir kez daha paylaşmak üzere Anıtkabir’e, Mustafa Kemal’e gidelim."

Danıştaya yönelik saldırının 3. yılında "Danıştay’a Yapılan Saldırının Yıldönümü ve Yargı Şehidi Mustafa Yücel Özbilgin’i Anma Günü" dolayısıyla Danıştay’da düzenlenen törende Danıştay 5. Dairesi Başkanı Salih Er'in yaptığı konuşma metnidir.

Sayın Salih Er hala düş görebiliyor, ne güzel.
Bense düş görmeye korkuyorum.
Korkuyorum sabaha karşı gördüğüm düşleri bir soruşturmanın kanıtı olarak elimden alırlar diye,
korkuyorum düşlerin bile karanlıklarda boğulacağı günler çok yakın diye,
korkuyorum devleşmiş bir insanı imam akladı diyen mentaliteden,
korkuyorum adaletin sadece bazı kişilerin mülkünün temeli olmasından...
Korkuyorum...

111

2009-05-17T09:17:00.001+03:00

Bu yazı 111. yazımmış:)

Yarim İstanbul

2009-05-15T12:57:00.002+03:00

ağır abi istikameti

2009-05-12T22:37:00.003+03:00

Bu fotoğrafı İstanbul'un çevre ilçelerinden birinde çektim bugün:) Çilingir, Haraççı derken altında Jandarma var fakat hepsi aynı istikamet ve son tabela Jandarma.

Hani bu yoldan gidersen sonun Jandarmalık olacak haberin olsun diyor bi yandan.

Bi de tabelanın üst kısmı var bunlara bulaşmayıp ite dalaşmaktansa çalıyı dolaşmak iyidir dersen, çevre yolu da ileride demiş yurdum insanı :)

öpsene beni..

2009-05-08T11:14:00.003+03:00

Akşama bi yerlere gidicem diye işe arabayla gideceğim tuttu. Baktım depo boşalmaya yakın. Benzin alayım dedim. Benzine zam gelmiş…
TazeDevletBakanıBülentArınç Lübnan’a Ata uçağıyla gitmiş ama Devletin protokol sıralamasında 2. İsim olan Meclis Başkanı Köksal toptan Tarifeli uçakla Norveç’e gitmiş…
TazeDevletBakanıBülentArınç Lübnan’da Türkiye’nin katkılarıyla inşa edilen “Travma ve Rehabilitasyon Merkezini bir de bir camiyi ziyaret etmiş. Anlaşılan Türkiye’deki rehabilitasyon merkezleri yetersiz kalacak. Lübanaa da bi tane açacaklar. Yada olası tepkilerden sonra Türkiye’deki bir rehabilitasyon merkezinde kalamayacaklarını düşünüp kendi geleceklerine yatırım yapıyorlar. Acaba milletin ve ekonominin ruhuna da bir Fatiha okumuş mudur cami ziyareti sırasında?
TazeDevletBakanıBülentArınç Uçakta ekonomik krizle ilgili sorulan soruya “Kriz eylülde hafifler yılbaşında biter” diye yanıt vermiş. Fakat bir akıllı gazeteci çıkıp hangi yılbaşı hicri mi miladi mi diye sormamış…
Bunu ben de öngöremedim o yüzden bulur bulmaz bi ulemaya sorucam hangi yılbaşında biter bu ekonomik kriz…
Bi de size bir fıkra anlatayım. Bu kadar saçmalamışken üstüne iyi gelecektir eminim..
Mişon ile Salamon ortaklığı bitirip ortak mallarını ayırmaya karar vermişler. Geçmişler masanın başına dökmüşler bütün malları ortaya paylaşıyorlar.
- Salamon, şu cipi ben alayım, Kartal senin olsun mu?
- Olur Mişon, beni bir öper misin?
- Salamon yalıyı ben alayım apartman dairesi senin olsun mu?
- Olur Mişon, beni bir öper misin?
Bir, iki, üç bütün mallar Mişon’a gidiyor Salamon’a döküntüler kalıyor. Ama Salamon hiç sesini çıkartmadan hepsine olur diyor ama her defasında beni bir öper misin diyor. Dikkatini çekmiş durum Mişon’un.
- Yaa ben ne istersem alıyorum sen hiç itiraz etmiyorsun, neden her defasında kendini öptürüyorsun?
- Ben demiş Salamon.. Şaapılırken öpülmekten hoşlanırım da….

2009-05-04T12:51:00.001+03:00

...

2009-04-28T11:54:00.005+03:00

...

2009-04-24T22:43:00.005+03:00

Başın sağolsun Sevgili Ece'm...

time out

2009-04-21T23:55:00.000+03:00

10 numara

2009-04-20T00:22:00.003+03:00

günden kalanlar

2009-04-12T13:14:00.002+03:00

printemps à Istanbul 1

2009-04-08T11:20:00.004+03:00

İstanbul Je t'aime 2

2009-04-03T13:09:00.005+03:00

Üçüncü şans

2009-03-30T09:53:00.002+03:00

İnsanlara üçüncü kez şans vermeli mi?

İki şans verdin zaten..

Bırak orada kalsın..

Büyüsün ya da küçülsün..

Üçüncü şans kendine benzetmeye çalışmak mı?

hızlı olmak

2009-03-27T09:22:00.002+02:00

Hızlı olmak her zaman iyi midir?

Yara bandını hızla çekmek gibi...

Tabii altındaki yara iyileşmişse.

Eğer iyileşmişse sorun yok. Fakat iyileşmediyse...

Bu durumda iyileştirmesini bekleyeceğiniz tek ilaç zamandır.

Ve zaman kaçışı olmayan bir hapishanedir.

Duvarlarını göremezsiniz bile.

Nasıl kaçacaksınız ki?

objektife takılanlar

2009-03-24T19:09:00.000+02:00

Sevgili gugıl sana bu mektubu….

2009-03-20T11:44:00.003+02:00

Bunlar gugılda arama yapıp da benim sayfama düşenlerin anahtar sözcüklerinden küçük bir kısmı. Söyleyecek söz bulamadım. Sanırım gugıl başından atmak için bana gönderdi bi çoğunu...

* bir gun dunyada sadece bes tane kral kalacak
(peki tartışmıycam sen ne dersen kabul)
* bir hikayenin 5 te 1 kası
(kaslı bir hikaye mi.. anlamadım)
* insanoğlunun geçmiş zamanı
(bırak geçmişi geleceğe bak)
* izlesene tecnica yapan yaşlı kadın
(peki izliycem de tecnica ne)
*12 ve 16, gün
(hangi ayın hangi yılın)
*acıl moby dıck ın özeti
(hem de acil)
*ayrılıp tekrar yarışanların hikayeleri
(barışanlar demek istedi heralde.. )
*bana verdiğin sevgi için teşekkürler
(rica ederim)
*baykuşla geziyorum
(durum vahim)
*bekar ler
(????)
*büyüklerimizin küçükken babalarının masalları
(gugıl bunu anlamayıp başından atmak için benim sayfama yönlendirdi ama ben de anlamadım
*çeşme frikik
(tam sayfası)
*çılgın kalabalıktan uzak indir
("müsait bi yerde indir"in son versiyonu)
*çin fundası
(geçkalmadım ki bunu sana havale ediyorum)
*çin sakızı reklamı
(türk sakızlarının nesi var)
*çok yemek günah mı
(kesinlikle evet)
*damla sakızı ile kullanılan mumun amacı
(Ece bunu da sana havale ediyorum.Senin yorumun yüzünden bu başlıkta en az 50-60 kişi gelmiş bu konuda muhtelif sorular var)
*deli insan ne demek
(camdan bak güzelim bırak bilgisayar başında oturmayı)
*dicle gölü nereye akıyor
(işte yurdum eğitim sisteminin yetiştirdiği bir deha daha dicle göl akmak bu üçünü cümle içinde kullan demişler anlaşılan)
*e ile başlayan illerin hikayesi
edinburgun hikayesini anlatayım mı)
*elma cromozom
(elmayı bilmem ama su aygırı ve maymun ile aramızda sadece bir kromozom farkı varmış)
*Gaziantep fırat kadayıfları
Bu adrese benim sayfamdan bi geçit olmuş ya daha bişey demiyom)
*günah ve şehvet
(inna sabirin mi diyolardı)
*hangi ülkede dört onmaz
(Buyur ??)
*istanbuldan kargo gemi vancouver
(yorum yapamıyom)
*kaşı 7 günde çoğaltmak için
(biz azaltmaya çalıştıkça gugıl bunları üstüme salıyo)
*kilim motiflerini hikayeleri
(bu senin üçtemmuz)
*motif makinası yapılanlar
(bu da senin)
*Paranoyaklık tedavisi
(tedavisi yok yoksa var da bana mı söylemiyorsunuz)
*sabahın eki puzzleyi yapılış şekli
Bu kadar da kolaycılık olmaz ki)
**Sıradan bir hikayeymiş
(aaa alınırım ama)
*Süleymanın yüzüğü ne anlama geliyor açıkla
(hemen abi)
*Şehveti günahlar işliyorum
(7 ave maria oku )
*x
(evet evet sadece bu kadar)
* zatınız sözlük
(teşekkür ederim)
*alemsiniz
(Vallahi sizde)

30.000 feette gün doğumu

2009-03-18T18:39:00.007+02:00

Sınırların için tartışırsan, senin olurlar

2009-03-13T09:09:00.001+02:00

Bir süredir kuleyle iletişimim kesikti. Bir türlü istanbul semalarından inişe geçemedim.Farkındasınızdır umarım...
Serseri mayın misali oradan oraya gidip duruyorum.
Son zamanlarda THY pilotlarından daha fazla havada kalmışımdır. Bir iki protokol kaldı bilmediğim. Onları da öğrendim mi miçoluk belgesinden sonra bir de pilotluk belgem olur umudundayım.
Bahar yaklaşıyor. Leylekler beni havada görecek bu gidişle.
Aslında iş yapıp da işte, iş yerinde olmamak iyi bişii hatta keyifli bile diyebilirim de simurgun yaşlı ve yorgun kanatları dayanamadı buna. Gene fena halde üşüttüm.
Bu yazı “geçiyordum uğradım” yazısı. Yanında da bana Ankara fotoğrafı çek diyen “iki nokta” için bir Ankara Yansıması bırakıp uçuşa geçiyorum:)
Özleyin beni yaaa.

pazar gezintisinden

2009-03-04T12:00:00.003+02:00

Simurg in Egypt

2009-02-28T15:15:00.011+02:00

Yılını yazmıycam ama lise çağlarım. Şimdilerde neler okutuluyor liselerde edebiyat derslerinde bilmiyorum. Ama o zamanlarda okutulan edebiyat dersi kitaplarından birinin içinde Evliya Çelebiye dair bir öykü vardı. Öykü kabaca şöyleydi:
Derler ki Evliya Çelebi bir sabah ezan okunurken uyanmış ve uyku sersemi “şefaat ya resülallah” diyeceğine “seyahat ya resulallah” demiş. Bu duası da kapıların açık olduğu bir ana denk gelmiş ve kabul görmüş bu nedenle ömrü boyunca gezip durmuş.

Bunu duyan simurg bi daha iflah olur mu? Ezan duydukça başladım “seyahat ya resulallah” demeye. Benim duam, kapının açık olduğu zamana değilse de kapının aralık olduğu zamana denk geldi sanırım.:)

İşte bir iki manzara daha size… Oralardan buralardan..

ISTANBUL Je t'aime

2009-02-27T12:13:00.006+02:00

fotoğraf yayınlayıp övgü isteyesim var :)

2009-02-26T14:39:00.003+02:00

Yeni bir fotoğraf düzenleme programı keşfettim de:)

ya sayı saymayı bilmiyor, ya dayak yememiş dedikleri bu olsa gerek

2009-02-26T11:32:00.005+02:00

Yurdum marketinden alışveriş manzarası. :)

Deyrulzafaran

2009-02-25T09:26:00.005+02:00

Aşağıdaki fotoğrafı dün akşam bilgisayarımdaki fotoğraflarımı düzenlemeye başlayınca yeniden keşfettim. Sizlere bir süre önce anlattığım doğu, güneydoğu gezisi sırasında çektiğim fotoğraflardan biri. 2007 yılının 12 Temmuzunda "fotokritik"e eklemişim. Fotoğrafın altındaki alıntı suryaniler.comdan. Gidilesi, görülesi, sahip çıkılası bir güzel yurdum köşesi. Takdimimdir.

Taş, bir kağıt gibi sararmıştır burada" diyor Gabriel.

Ardından hocasından ögrendiği bir Süryani ilahisini mırıldanmaya başlıyor anne dilinden; "....Esenlik dolu gece/ Her tarafımı sarsın/ Ve günahsal fikirler/ Bana sahip olmasın/ Uykumda ve rüyamda/ Günahlar işliyorsam/ Merhamet diliyorsam/ Sensin müsamahakâr.

"Bir zamanlar safran rengi olan taş duvarları yıllardır üzerine sinen toz, topraktan dolayı renk değiştirmiş. Safran rengi diyorum çünkü, yüzlerce yıl önce bu dağlarda safran çiçekleri açarmış. Bu nedenle belki Deyrulzafaran inşa edilirken sıvasında safran çiçekleri kullanılmış, manastırın duvarlarına renk versin diye. Safran çiçekleri renklerini sunmuşlar Deyrulzafaran Manastırı’na ama sonra da bu ovalardan, dağlardan çekip gitmişler. Şimdi safran bulunmadığı için yörede, altın değerinde.

Rahip İbrahim Türker, Deyrulzafaran’ın öyküsünü şöyle anlatıyor, “Bundan yaklaşık 1600 yıl önce, Güneşe tapanlar, kendilerine bir tapınak aramışlar. Öyle bir tapınak yapmak istemişler ki, bütün Mezopotamya ovası önlerinde uzansın, ama dağların arasında da kaybolsun.” Bunu gerçekleştirmek için de Mardin’in den 4 km uzağa kurmuşlar tapınaklarını. Deyrulzafaran’ın ilk kuruluşu böyle olmuş.Güneşe tapanların tapınak olarak kurdukları dönemde böyle büyük bir yapı değilmiş Deyrulzafaran. Küçük bir yeraltı tapınağı şeklindeymiş. Daha sonra tektanrılı dinlere inanlar bu manastıra son şeklini vermişler.Tektanrılı dinler derken Hristiyan dünyasının Anadolu’daki ilk kiliselerinden biri Deyrulzafaran. Daha doğrusu ikincisi. Hıristiyanlığın ilk merkezi olan Antakya’daki kilise Bizanslıların akınlarına dayanamadığı için Mardin’e göç ettiklerinde Patrik 8. Mar Diyonosiyos Deyrulzafaran’a gelmiş. Ve buradaki patriklik makamını kurmuş.Eğer bir gün sizde yaşadığınız zamanın çok öncesinde bir günün içinde yaşamak isterseniz Deyrulzafaran ve İbrahim Türker sizi sevgi ile karşılayacak…

Bebek sırtlarından İstanbul

2009-02-23T16:01:00.003+02:00

İstanbul'a yine kar yağıyor

2009-02-23T09:52:00.003+02:00

Biliyorsunuz hastaydım. Şimdi çok daha iyiyim. İlgisini, yakınlığını esirgemeyen herkese çok çok teşekkür ederim. Sevginizin sıcaklığıyla çok çabuk iyileştim:)

İstanbul'a yine kar yağıyor. Ben hastalıktan yeni kalkmış biri olarak dışarı çıkmaya, karda oynamaya korkuyorum. Uzaktan çekilmiş (hem iç çekildi hem fotoğraf: -) ) fotoğraflarla idare edin bugünlük...

2009 kış - ilkbahar kreasyonum.

2009-02-19T10:13:00.005+02:00

Sözde bugün Ankara'ya gidecektim. Kafamın içinde ziller çalıyor. Blog doktorundan raporluyum. Bir iki gün yokum. Soran olursa hasta demeyin, adliyede bilsinler.

Beyindeki kıskançlık lobu keşfedildi

2009-02-18T10:17:00.005+02:00

Kıskançlığın insan beyninde bir merkezi varmış. MRI görüntülerinde işaretlenen bölüm, insanların aşk acısı ya da sevgililerini kıskandıklarında hissettikleri neredeyse fiziksel acıya yakın olan acının da yönetildiği bölümmüş.

Haberin kaynağı bu adres.

Sabah eNTeVede bu haberi duyduğumda kulaklarıma inanamadım. Doğa üstü bi dekoderim olsa kaydedip milyonlarca defa izleyecektim. Fakat ne yazıkki bizim dekoder en ufak bir yağışta bağlantıyı koparan doğaya uyumsuz bi dici şey. O yüzden sadece okuduğuma inanmak zorundayım.

Ayrıca yıllardır "kıskanıyor öyleyse seviyor" savıyla kendimi kandırmamın üzüntüsü içerisindeyim. fiziksel bişeymiş bu. Öyle duyguyla falan alakası yokmuş.

Şimdiye kadar milyon tane gereksiz şeyi bulan ingilizleri bu konudaki ihmallerinden dolayı esefle kınıyorum.

Bu haber çok yeni ve haberin bende yarattığı şok henüz durulmadı.

Hala tam olarak algılayabilmiş değilim.

Doktorlara sorucam. Bu bölüm aldırılabiliyor mu?

Eğer aldırılabilir bi bölgeyse benim bir adayım var.

Deneysel tedaviye de razıyım.

Şimdilik tek düşünebildiğim bu:)

last night was snow in istanbul

2009-02-17T10:58:00.003+02:00

Dün gece İstanbul'da kar vardı...

Artık yok....

Bir sevgililer günü öyküsü

2009-02-16T12:44:00.005+02:00

CUMARTESİ SEVGİLİLER GÜNÜYDÜ YA

YAZIMI CUMADAN YAZDIM

NİYETİM CUMARTESİYİ DIŞARIDA GEÇİRMEKTİ

FAKAT CUMARTESİ SABAHI BİR UYANDIM Kİ BOĞAZIM ACIYOR

YEMEK İSTEDİĞİM HER LOKMA KOCAMAN OLUYOR.

KARLI DAĞLARIN DORUKLARINDA KALMIŞ GİBİ ÜŞÜYORUM.

KAFAMIN İÇİNDE SANKİ BİR HIZAR ATALYESİ VAR:)

DOKTORA GİTTİM.

VERDİĞİ İLAÇLARIN FAYDASI OLSA DA OLAN FAYDA DIŞARI ÇIKMAYA YETMEDİ

İKİ GÜN BOYUNCA ZAMANIN PEK AZINI UYANIK, PEK ÇOĞUNU YARI UYKUDA, TAMAMINI YATAKTA GEÇİRDİM.

SADECE ILIK BİŞİİLER İÇEBİLDİM,

BLOGUMA BAKAMADIM, YORUM YAZANLARA YANIT VEREMEDİM,CUMHURİYET BULMACAYI BİLE ÇÖZEMEDİM.

BU SABAH BİRAZ DAHA İYİYDİM

ŞİMDİ OFİSE GELDİM İŞİMDE GÜCÜMDEYİM

BİR 14 ŞUBATI BÖYLE GEÇİRDİM

Anasır-i Erbaa

2009-02-13T10:01:00.007+02:00

Anasır-i Erbaa" dört öğe" demek. Hani hepimizin bildiği toprak, hava, su ve ateş. (Terra, aer, aqau, ignis) Yerkürenin galaksideki oluşumunu sağlayan dört unsur bunlar.
Olma ve bozulma cihanı olan sıradan cisimlerin hall u fasl olmuş, (iç içe geçmiş) halleri.
Kimyada bir bütün veya yalını oluşturan şeylerden her biri.

TOPRAK

Bütün haki düşüncelerin yurdu, varlığı yok eden varlık. Bütün hazinelerin mahzeni, cansıza can olan cansız. İlk kaynak ve son durak.

Derler ki: Ferhat, Şirini görüp de aşk meydanına atıldığında elinde bir su kırbası vardı. Ve o an aşkının imtihanının sudan olacağını bildi.

Suyun iki yolu vardır. Gelen (temiz) ve giden(kirli) suyolu. Gelen suyun temizliğini korumak kadar, giden suyu gizlemek de önemli insanoğlu için.

Ve su için savaşlar yapılır, su tarih yazar, suya kasideler yazılır, suyun yüzü ise bir sanattır:

Ab-ru ya da bilindik adıyla ebru...

HAVA Dört element içinde en ruhani olanıdır. Melekler havada uçar örneğin ya da Şirazlı Şadi’nin ünlü kitabı "Gülistan"da yer aldığı gibi; her nefeste iki şükür vaciptir. Biri nefes alabildiğimiz için diğeri verebildiğimiz için.

ATEŞ

Toprak hava ve suyu anlamadan ateşi anlamamız mümkün değil. Çünkü ateş bu üçünden oluşur, içinde diğer öğelerden izler taşır. Belki bu yüzden her maddeyi değiştirip dönüştürür. Odunu, demiri, madenleri, bitkileri... Dahası yetmez, insanı da değiştirir. Söylemeye gerek yok, aşk ateşi yakar kavurur insanı da, yârin dudağından gelen bir yudum su söndürür o ateşi:)

İkisi erkek (hava ve ateş), ikisi dişi (su ve toprak). O yüzden birbirlerine ihtiyaç duyuyor, varlıklarını diğerleriyle sürdürüyorlar. Ateş havasız yanamıyor; toprak susuz kalınca kavruluyor. Erkek karakter olan ateş, yine erkek karakter olan havayla güçlenip harlanırken dişi karaktere sahip su karşısında duramayıp, sönüyor.

* Alıntılar:

İskender Pala Dört Güzeller Kapı Yayınları Mayıs 2008

Gene yağmur var istanbulda...

2009-02-12T10:55:00.002+02:00

Uzun yıllar önce, hani şu özel radyoların açılıp da kapatıldığı, herkesin araba antenlerine siyah kurdele bağladığı günlerden hemen sonra.
Ankara’dayım. Ofisten çıkmış eve gidiyorum. Arabada radyo açık. İstek programı var. Sunucu bağlanan dinleyicilerin istedikleri parçayı çalıyor.
Bir dinleyici bağlanıyor, bir parça istiyor:
Diyalog başlıyor sunucu ile dinleyici arasında:
—Mustafa şarkısını istiyorum.
—Kim söylüyordu bu şarkıyı?
— M.F.Ö
—Ben Mustafa isimli bir şarkı biliyorum, onu da Grup Gündoğarken söylüyordu. Bir yanlışlık olmasın?
- Yok yok M.F.Ö söylüyor, yeni çıktı bu şarkı.
— Yeni çıktıysa benim bilmem lazım. Belki adı başkadır. Araya bir başka şarkı koyalım ben arşivimize bir bakayım.
Bir başka şarkı çalıyor ve yeniden dinleyiciyle konuşmaya dönüyor sunucu:
—Arşive baktım, arkadaşlara da sordum. Kimse MFÖ nün Mustafa diye bir şarkısı olduğunu anımsamıyor. Siz bir mırıldansanız belki MFÖ değil başka bir sanatçıdandır. Hep beraber anımsarız.
Dinleyici mırıldanmaya başlıyor:
-Mussstaaafaaa yağmuuurr var istanbuldaaaa…..

En yaratıcı blogger ödülleri...(creative blogger awards)

2009-02-11T10:34:00.009+02:00

En yaratıcı blogger ödülü için oylama yapıyoruz :)

Benim adayım create a craft

Başka adayı olan, oylamaya katılmak isteyenleri bekliyoruz.

The voting will do it for the creative blogger awards:)

I am dedicated create a craft.

The other candidates, who are waiting to participate in the vote.

Güç bizimle olsun....

2009-02-10T10:38:00.003+02:00

Luke, Obi-Wan'ın yönlendirmesi üzerine Yoda'yı bulmaya ondan eğitim almaya gider. Gezegene indiğinde uzay mekiği bataklığa saplanır. Yoda gücü kullanarak onu oradan çıkartabileceğini söyler.
Luke: Tamam, bir kez deniyeceğim.
Yoda: Hayır. Deneme, yap yada yapma. Deneme yok
Luke dener ama başaramaz. Sonra Yoda gözünü yumar ve gücü kullarak gemiyi çıkartır.
Luke: İnanamıyorum!!
Yoda: Zaten bu yüzden başaramadın

Bu öykü bu ülkede, hatta bu dünyada bile geçmemektedir. Anlatılan olaylar ve kişiler gerçek değildir. Tümüyle hayal ürünüdür.

2009-02-09T09:58:00.007+02:00

Tarih: 2209
Bir ultra modern bir alışveriş merkezi kurulmuş marsın tam göbeğine. Marslıların bürokratik engellemeleri yüzünden 231 senedir bitirilmeye çalışılan alışveriş merkezi nihayet bitmiş.

Ruhsat almak için Mars İmar Müdürlüğüne başvurulmuş. Bir heyet gelip kontrol edecek demişler.

Heyet geleceği anı bildirmiş, biz de bir heyet oluşturmuş bekliyoruz onları.
Bir yoğuşmalı enerji topu beliriyor girişte. Tırıs tırıs, zeminin az üstünden uçan kaykaylarımızla gidiyoruz enerji topunun belirdiği yere. Yoğuşmalı enerji topunun içinden Mars Belediyesinin İmar Müdürü ve diğer ilgililer beliriyor. İmar Müdürü bir belediye çalışanı değil, bir ışık kümesi sanki, öyle nurlu bi yüzü var.

Hep beraber, önce alışveriş merkezini geziyoruz. Sonra iş merkezinin 800 katını tek tek gezeceğiz.

Heyetin en memur tipli memuru, elinde bizim binanın planları, nur yüzlü müdüre izah etmekte bişeyleri.

Müdür kafasını salladıkça ışık huzmeleri dağılıyor etrafa. Gözümüzü alıyor bu kadar ışık.

Kendi aralarında kaş göz işaretiyle anlaşıyorlar. Bu marslıların acayip bir dili var, çözebilene aşk olsun. Bizim heyet de birbirinin gözüne bakmakta ama, kimse diğerinin ne dediğini anlayamıyor. İnsanoğlu iletişimde marsın çok gerisinde kalmış. Sadece, her birimiz diğerinin ödünün koptuğunu anlayabilecek yetkinlikte. Boru mu bu. Mars Belediyesi İmar Heyeti.
İletişemesek de biliriz.
Bir kaş kaldırmayla binayı yerle bir eder.

Mars Belediye heyetinin en memur tipli memuru:
—Müdürüm yüksek müsaadelerinizle diyerek abartılı bir saygı gösterisinde bulunup öne çıkıyor.
— Arkadaşım bu projede 280 dükkan görünüyor ama numaratajda 296 dükkan gözüküyor nasıl oldu bu, nerde bunun proje tadilatı diyor.
Ben atılıp:
—Biz o fazla 16 dükkânı belediyenize gelir olsun diye şeyttirdik diyorum.
O nur yüzlü imar müdürü bir anda alev topları saçmaya başlıyor etrafa.
—“Ne diyon sen” diye bir top gürlemesi duyuyoruz.
Ben Genel Müdürümün gövdesini kendime siper edip omuzu üzerinden:
—He he şaka yaptım müdürüm. Valla şaka, bak bi de fıkra anlatiim mi? Bi gün Nasrettin Hocanın biri yolda gidiyomuş derken, ikinci bir top gürlemesi geliyor.
—Belediyeye rüşvet mi teklif ediyon.
Genel müdürüm devreye giriyor.
— Yok canım daha neler. Ne rüşveti. Bir hata var demek istedi counsellorımız.(counsellor=ben "hanım kız" manasında) Diyor ama dinleyen İmar Müdürünü nerde bulalım. Heyet hatayı düzeltmemizi söyleyip geldikleri gibi bir yoğuşmalı enerji topuna binip gidiyor.

İki saat sonra patronluk makamı:

Olanları patrona anlatıyor genel müdür.
Patron kızıyor ama gene de çözüm yanlısı
- Ülen Bülent sana 10 senedir öğretemedim bu işleri, adamları ikna edicen bi şekilde diyor.
Bülent: ( yani Genel müdürüm)
—Adamlar tek tek dükkân saydı patron. Mecbur yıkıcaz o 16 dükkânı, Nasıl ikna edim ben koskoca belediyeyi diyor.

Ben atlıyorum lafın ortasına. Daha geçen gün, İtfaiye müdürü teftişe geldiğinde size:
— Bizim teşkilatın acilen 12 tane dil üstü bilgisayarla kameralı cep telefonuna ihtiyacı var. Tanıdık bi elektronikçi var mı dünyada, varsa senin kartınla bi gitsek. Dedi ya diyorum.
Bülent "kes sesini" bakışı fırlatıyor bana. İletiştik, anladım.
Patron:
— Oolum önce bi tatlılıkla halletmeye çalış. Çağır bizim boyuta adamı, yidir içir, karıya kıza götür, "Bi arzun varsa emrin olur müdür abi" felan de... Marslı olmaylan, bu da Cenab-ı Allahın bir kulu diil mi canım, vardır elbet bi zaafı, dese de Bülent ikna olmuyor ki marslıları ikna etsin.

Patron kızıyor Bülent’e, kovuyor odadan. Bülent geri geri gidip odadan çıkmaya hazırlanırken ben de ayaklanıyorum.
—Otur diyor patron. Bunu da anlayıp Oturuyorum.
—Kızım bunları sen ikna edeceksin. Diyor.
— Ama ben adamlarla pavyona nasıl giderim demeye kalmadan.
—Ara şunları diyor. Jüpiterde falan bi yerde buluşun. Ne istiyolarmış bi sor bakalım.
—Emrin olur patron. deyip çıkıyorum odadan.
Arıyorum Mars Belediyesi İmar Müdürünü. Anlatıyorum durumu.
—Böyleyken böyle müdürüm. Azcık yer arttı, bi boşluk kaldı ortada bi yerde, çirkin oldu o boşluk, biz de çevirdik etrafını. Fekat emin olun kötü niyet yok. Masrafı neyse veririz. Yapalım şu ruhsatlama işini.
—Bu işler telefonla olmaz. Diyor nur yüzlü, top gürlemesi sesli müdür.
Gidiyoruz makama:
Laf lafı açıyor. Geçinmenin zorluklarından, marstaki emeklilerin durumundan söz ediyor.
— Şöyle köşede bi 50 bin mars liram olsa emeklilikte rahat ederim ama bu maaşla nasıl biriktiririm o kadar parayı diyor.
İçim acıyor marslı memurların haline. Çek defterini çıkarıyorum.
—iki de benden olsun müdürüm deyip yaşlı gözlerle, Yazıyorum 52 bin mars liralık çeki veriyorum hamiline. Ağlaya ağlaya dönüyorum şirkete.

Haa bizim ruhsat mı? Bi yanlış sayma durumu olmuş. Bütün suç memur kılıklı memurda. Mars Belediye Başkanının imzasını bekliyor. İmzalasın, ışınlayacaklar.

yorumsuz

2009-02-07T11:39:00.001+02:00

Psikologların yaptığı bir araştırmaya göre geniş çeneli kadınların partnerlerini aldatmada diğer hemcinslerine göre daha meyilli olduğu ortaya çıktı
Narin ve zarif bir çene yapısı olan Joanne Woodward'ın 50 yıldır Hollywood ikonlarından Paul Newman'la olan (ta ki Newman, Eylül'de ölene kadar) birlikteliği de bu teoriyi doğrular nitelikte.
Araştırma, yumuşak hatlı çeneye sahip kadınlara göre bu gruptaki kadınların, seksüel açıdan daha aktif olduğu ve bu nedenle de aldatmaya daha yakın olduğu tespit edildi.
Ancak uzun bir ilişki arayan erkeklere için geniş çeneli kadınların cazip olmadığı belirtilen araştırmada, bu tip kadınlarda testesteron hormonunun daha fazla bulunduğu dikkat çekti.
Hormonun ayrıca cinsel dürtüleri de ayaklandırdığını ifade eden psikologlar, ilginçtir ki, kendini seksi hissetmenin de geniş çeneli bir kadın olmakla doğru orantılı olduğunda hemfikir görünüyor.
KADINDA MASKULEN YÜZ 'ALDATICI'
ABD ve Kanada'nın dört üniversitesinden katılan araştırmacılar, bir grup genç kadına cinsel hikayelerini ve fantezilerini sordu. Ardından bu kadınların yine bir grup erkek tarafından 'hayat arkadaşı' olarak arzulanıp arzulanmadıkları oylanarak belirlendi.
Araştırmanın sonunda ortaya çıkan sonuçta erkeklerin maskulen özellikli kadınlardan 'uzun dönem ilişkileri' için sakındığını çünkü karşı cins tarafından 'boynuzlanmaktan' yani aldatılmaktan korktuğu saptandı.
Psikologlar, bu sonuçlara göre erkeklerin kadında aradıkları güven verici özelliklerin yüz hatlarına bakarak anladıklarını da ortaya koyarak maskulen yapıdaki kadınların güven vermekten uzak bir yapıya sahip olduklarını söylüyor.
TEORİ GERÇEKTEN DOĞRU MU?
Bu teorinin doğru olup olmadığını sorgulamak adına Hollywood'dan örnek vererek yola çıkılabilir. 47 yaşındaki aktris Meg Ryan, kendine sert bir ifade veren güçlü ve geniş çenesiyle feminenlikten uzak bir portre çiziyor.
Kendisi gibi oyuncu olan eşi Dennis Quaid'i bir başka aktör Russel Crowe'la aldatan Ryan'ın aksine, narin ve zarif bir çene yapısı olan Joanne Woodward'ın 50 yıldır Hollywood ikonlarından Paul Newman'la olan (ta ki Newman, Eylül'de ölene kadar) birlikteliği de bu teoriyi doğrular nitelikte.
-Gazeteport-

Dört yanım İstanbul

2009-02-06T10:38:00.005+02:00

Yaşlı ve yorgun, ama hala çoook güzel...

İstanbul olasım var..

peri

2009-02-05T12:14:00.005+02:00

http://www.emmadavies.net/fairy/default.aspx

Bu adrese gidiyosunuz. "Peri"nizin adını öğreniyosunuz.

Bununla da kalmıyosunuz. Nerede yaşadığını, neler yaptığını, ne giydiğini de öğreniyorsunuz.

Bakalım benim perim benimle uyumlu mu?

Benim perim "Bracken Reedglitter" diye anılıyormuş,

(Bracken= Kartallı Eğrelti otu/ Reedglitter = Saz pırıltısı)

(pırıltı kısmını tutturduk en azından:) )

Pan kavalı oyuncusu ve sihir şarkıcısıymış.

Pan kaval çalıyor, benim peri oynuyor anlaşılan.

(Sadece peri mesleğidir herhalde. Ben bu sesle kara büyü şarkıcısı olurum olsa olsa)

Eğrelti otlarının büyüdüğü yerde yaşıyormuş.

(Yaşamım etrafımdaki eğrelti otlarını temizlemekle geçti ama hata yapıyormuşum.) (Bu arada eğrelti otu nemli ve gölge yerlerde yaşayan, çok arsız bir bitkidir. Dünyanın en eski dönemlerinden bu yana varlığını sürdürmüş bir tür.)

Sadece, bir göktaşının ışığında görülürmüş.

( Benim neden perimi bir türlü göremediğim anlaşıldı. Ayağımın ucuna bakmaktan gözümü yukarı çeviremiyorum. )

Yaprakla kaplı elbiseler giyermiş.

( İncir yaprağıyla işe gelsem.... )

Ve nazik yeşil kelebek kanatları varmış.

( Benim ağırlığımı taşıması için kartal kanadı olsa az gelir, yazık bu periye)

sosyal demokrat sakız

2009-02-05T09:58:00.004+02:00

Benim düzenli yazı yazmaya başladığım ilk zamanları anımsıyor musunuz? Çok değil 21.11.2008 de yazdığım bir yazıdan söz edeceğim. Hani şu sakız reklamından.

İki çocuk bahçede oynarken çocuklara seçenekleri varmış muamelesi yapan bir kapitalist CİN ortaya çıkıyordu.
Veletler hem kavunlu hem de çilekli ama çiğneyince karpuz tadı veren bir sakız istiyordu
Anımsadınız mı?
Hah işte o sakızın mayası tutmadı.
Değil karpuz, kabak tadı bile vermedi.
Ortada bir sakız vardı kabul. O sakızın da doğal olarak bir balonu.
Sakızdan balon şişirme yarışı yapardık biz çocukken.
Bu defa en büyük balonu Baykal şişirdi.
Ama öyle bir hırsla, hesapsız kitapsız şişirdi ki o balonu, sonunda patladı ve yüzüne yapıştı kaldı o sakız.
Bilirsiniz sakızı temizlemek zordur. Siz çıkartmaya çalıştıkça o iyice yapışır, kirlenir, çamurlaşır.
Şimdi o kapitalist cin gelse de kurtaramayacak onu bu sakızın çirkefinden.

(Biz baştan biliyorduk zaten bu mayanın yanlış olduğunu. Ama bizim bilmeyip sadece tahmin ettiğimiz başka hesaplar varmış işin içinde. 7 bin adet çarşaflıyla CeHaPeye katılan zat-ı muhtereme Belediye Başkan adaylığı, hem de İstanbul’un en büyük ilçelerinden olan Eyüp’ün belediye başkan adaylığı verilmeyince, düne kadar Atatürkçü kesilen çarşaflılar, birden Atatürkçü olmaktan vazgeçmişler ve CeHaPe rozetlerini atıvermişler. )

2009-02-04T11:14:00.004+02:00

Yedi ölümcül günahı anımsıyor musunuz? Şehvet, bencillik, açgözlülük, kibir, tembellik, nefret, kıskançlık diye sıralanmış 7. yüzyılda kilise tarafından. (Gerçi geçtiğimiz yıl Vatikan bunlara yedi tane daha ekledi. Yeniler; Genetik değişiklik, İnsanlar üzerinde deneyler yapmak, Çevreyi kirletmek, Sosyal adaletsizliğe yol açmak, Yoksulluğa neden olmak, Uyuşturucu kullanmak ve satmak, Zenginlikle gösteriş yapmak.)

Günümüz koşullarında, günümüzün yaşamı içinde bu günahların tümünün olmasa bile bir kısmının günah olmaktan çıkması gerektiğini düşünüyorum.

Eski ölümcül günahları düşününce: şehvet deseniz zaten şehvet kalmadı insanlarda ama seksin faydalarıyla ilgili koskoca Oxford’lu prof.ler açıklamalar yapmadılar mı? İşin kriminal kısmını ayırıyorum burda. Kilisenin kastettiği yada şehvet dediği sadece seks.

Bencillik ve tembellik deseniz Hayatımızda kendimize ayırdığımız zaman giderek azalıyor. Çalışma saatleri artıyor. Yaşamımızı gereğinden fazla dolduruyoruz. Bu nedenle biraz bencillik ve tembelliğin faydalı olacağına inanıyorum.

Oburluk deseniz bu da ayrı bir konu. İnsanların artık yediği yemekten keyif alması mümkün değil. Kurulan güzel sofralar eskilerde kaldı. Minikcik hamburgerlerle geçiştiriyoruz öğünleri. Bu konuda ne düşüneceğimi bilemedim. Sadece annemin yemeklerini özledim. Hatta cevizli kurabiyelerini daha çok özledim. Yemek yemek günah olmasın. Çok yemek bile.

Kibir ,kıskançlık ve nefret için bir açıklama bulamadım hala. Bana kalırsa bunlar hala ölümcül günahlar

Günah kavramı tüm canlılar içinde sadece insan için geçerli. Homo sapiens", “bilen insan”, “akıllı insan” demektir ya. Çağımızın modern insanına "Homo sapiens sapiens" yani “bildiğini bilen insan” “ iki kez akıllı insan” denmiş. "Kibir"i görüyor musunuz? "Homo sapiens sapiens", en yumuşak başlı çevirisiyle "düşündüğünün üstüne düşünebilen insan" demek oluyor.

Aslında İnsan; maymun, şempanze, goril, gibon, ve orangutan ile birlikte hominoidea (insansı maymunlar) üst familyasında bulunan bir primat. Hepsi bu. Fakat öyle kibirli ki kendini iki kez akıllı ilan etmiş diğer canlılar karşısında.

Ben bunları neden yazdım biliyor musunuz? Bilmiyorsunuz tabi. Anlatayım:

Dün akşam bir toplantıya katıldım.

Toplantı, ülkemizde bir ofis açmayı planlayan bir yabancı şirketin, Türkiye’deki temsilcileri ve Türk avukatlarıyla yapıldı. Kiralamayı düşündükleri ofis katını gezerken avukatlardan biri;

-Buranın adresi neydi. Dedi.

Bizim kiralama yetkilimiz de:
-… Bulvarı 126 deyiverdi.

Soran kızımız şuh bir kahkaha attıktan sonra:
-Şanzelize bulvarı 126 der gibi söylediniz dedi.

Dilimi ısırdım. Hiç bir şey demedim de, aklıma bunlar geliverdi işte.

Tamam, ben de nefret denilen günahı işledim. Ama napiim o başlattı.

saçmalama hakkımı kullanıyorum:)

2009-02-03T11:56:00.003+02:00

Ret kit'in dünü bugünü

Ne görüyorsan o değildir.

2009-02-02T11:03:00.005+02:00

Bu hafta sonu yaşamımın en ilginç hafta sonlarından biriydi:)

Sebebi benim kendi kendime durumdan görev çıkartmam. Zamanın birinde kendimce bir yargıya varmışım. Bu böyledir demişim. Bununla ilgili, bir de mail göndermişim. Ama gariptir ki o mail yerine ulaşmamış. Sonra "O" bana bir mail göndermiş, bana ulaşan bu maile ben de yanıt vermişim. Ama gariptir ki bu da ulaşmamış.

Ben de kendi kendime homurdanıp duruyorum. Aha işte yanıt bile vermedi. İplemiyo diye...
Aradan bir ay geçti. Ben duramam ööle sessiz sedasız. Dürtüklemem lazım. Ne oldu ne bitti öğrenmem lazım. Dayanamayıp aradım.

Haydeee... Benim gönderdiğim maillerin hiç biri ulaşmamış. Ben kendi kendime gelin güvey olmuşum meğerse. Ne kadar emindim maillerimin ulaştığından, ama yanıt verilmeye zahmet edilmediğinden.

Neyse ki herşey açıklığa kavuştu. Teknolojiye olan güvenim biraz daha azaldı ama olsun. İnsanlara olan güvenim arttı:)

...

2009-01-31T13:04:00.002+02:00

Hala kıpkırmızı gelinciklerin arasından, güneşe karşı yürüyen o küçük kızım ben. İleriyi görmeden, yalnızca güneşin sıcaklığını hissedip, gelinciklere dokunarak ilerliyorum. Ve ben burada çok mutluyum...

...

2009-01-30T09:18:00.004+02:00

İnsanların yaradılışında affetmek vardır.

Ancak seni, kendi işlemek istedikleri günahların yüzünden, asla affetmezler.

(Babamın günlüklerinden birinin ilk sayfasına, o güzel el yazısıyla yazılmış bu cümle. Yorumsuz aktarıyorum.)

Kıskanç avrupa bizi en onmaz yerimizden vurdu.

2009-01-28T10:24:00.004+02:00

Bor madeni ve bor madeninin ne kadar değerli olduğu, bununla ilgili oynanan oyunlarla ilgili teoriler ve bilumum bilgi yıllardır internette dolaşır. Şahsen yılda en az iki kere bu maillerden alıyorum. Okumadan, hatta açmadan siliyordum.

Bu sabah eNTeVeden duydum ki; Belli bir samimiyetimiz olan, hatta aramızda kısaca Abe dediğimiz birlik “bor madeninin erkekliğe zarar verdiğini” bildirmiş, bu nedenle yasaklamalar, kısıtlamalar getirmiş.

eNTeVe de bor madenin işlendiği yer olan Bandırma’ya gidip Bor işleme tesisindeki işçilerle konuşmuş:
Bir tanesi, iri yarı bir ağır abi.
-"Valla benim iki tane canavar gibi çocuğum var, bende de bişii yok. Yalan söylüyolar" diyor.
Bir diğeri:
-"Benim bi tane evladım var ama gayetle sağlıklı" diyor, henüz bir çocuk yapmış olmaktan dolayı enbaşabakanımızdan utanarak.

On yıllardır gazetelerimizde çıkan Helga’nın türk erkeklerine âşık olduğu haberleri ile resmi ve ideolojik olarak ve hatta psikolojik olarak baş edemeyen avrupalılar nihayet çözümü buldular: Bor adamın erkekliğini öldürür. Eee Türkiyede en çok ne bulunur? Bor bulunur...

İnanmayın arkadaşlar. Borun bişey yaptığı yok. İki abimiz çıkıp açıkladı. Canavar gibi evlatları varmış üstelik kendilerinde de bi eksiklik yokmuş. Bu tümüyle kıskanç avrupalıların yeni bir komplosu. Nüklüer santrallerde falan kullanılmasının, dünyanın eğer bir geleceği varsa o gelecekte en değerli enerji kaynağı olacak olmasının, Türkiye'nin dünyadaki bor madeninin % 60-70 ine sahip olmasının, Morgan planıyla ilk özelleştirilecek kuruluşlardan birinin bor işleme tesislerinin sahibi olan Etibank olarak belirlenmesinin, bizim dünya bor pazarında sahip olduğumuz %35lik payın sadece hammadde satışıyla sınırlı olmasının, nihai ürün elde edecek teknolojilerin ülkemizde kurulamamasının falan bu olayla ilgisi yok.

Bütün mesele Helgaların türk erkeklerine âşık olması…

Bekar, “x” cromozom sahipleri aranıyor..

2009-01-27T09:33:00.002+02:00

TÜİK Aralık 2008 nüfus verilerini açıkladı dün: Türkiyede 71.517.100 kişi yaşıyormuş. Kadın erkek oranı neredeyse başa baş. Neredeyse diyorum çünkü erkekler 285.000 kişi daha fazla. Bu durumda her kadına bir erkek düştükten sonra 285.000 erkek açıkta kalıyor. Bu rakamlara bir de birden fazla evli olan 300 küsür kişi ve aynı zihniyeti paylaşan % 50 lik kısmı ekleyin nereden baksanız bu rakam 500.000 i geçer.
Haa TÜİK verileri nitelikten çok nicelikle ilgili. O nedenle şansınıza ne denk gelir bilemem. Bütün iyiler kapılmış falan demeyin. Yaşamınız boyunca kanat hayal edeceğinize, kuşlara yakın durun işte :) Seçimlere kadar zamanınız var. Sonra bu rakamlar değişebilir haberiniz olsun. Söylemedi demeyin :)

Sevmek risk almak mı?

2009-01-26T10:10:00.004+02:00

Bu hafta sonundan itibaren genç bir konuğum var. Benim ufaklıklarımdan biri. Yaşamında oluşan değişikliği dengelemek için bir süre mekân değiştirmeye karar verdi ve bana taşındı:)

Geldiğinde neşesini ve gençliğin enerjisini de doldurdu eve. Evi dolduran kıpır kıpır müzikleri, her notaya salınıp kıkırdayarak tepki vermesini, benim dinlediğim caz ve opera cdlerini "aman yaa bunların içi geçmiş, hareket lazım bu eve" deyip kenara ayırmasını, benden uzun olan boyunun avantajını kullanıp elini omzuma atarak yürümesini, teyze yerine" gözlüklü şirin" demesini seviyorum.:)

Gelirken günün popüler parçalarından oluşan bir CD de hazırlamış:). Eee biliyor teyze yaşlı ve yorgun...

Cumartesi sabah saatlerinde bekliyordum. Ama sabaha karşı dayandı kapıya. Benimle birlikte bütün bina sakinlerini de uyandırarak hem de:). Bavuluyla kendisini içeri alıncaya kadar, merdivenlerin çokluğundan başlayıp, otobüs sürücüsünün hız yapmasına nasıl kızdığını, molada otobüs personelinin oturdukları masaya gidip sürücüyü haşlamasına varana kadar onlarca cümleyi sığdırdı 20 saniyenin içine.

Şimdiki gençler memnuniyetsiz falan demiyorum. Şikayet etmiyorum. Tam aksi bayılıyorum anında tepki vermelerine. Biz sanki daha bastırılmışız. Belki lise, üniversite dönemlerimizde bilinçli olarak sinik ve silik kişiler yetiştirilmeye çalışılıyordu ve bizde o sistemin oyuncağı olduğumuz için böyleyiz. Bilmiyorum. Bayılıyorum gençlerin homurdanmalarına:)

Cumartesi, benim için haftanın en önemli günlerinden biri. Hem raporlamalarım var hem gelecek haftanın programı. İşe gidilecek. İstemeye istemeye de olsa işe gittim. Döndüğümde bir gözü şişmiş ve kızarmış buldum ufaklığı. Ben evden çıkarken bir şey yoktu, gözü şişmiş olarak uyanmış.

Apar topar en yakın hastaneye gittik. Alerji dediler. Alerji ama ne alerjisi? Yetmedi. Bir başka hastaneye daha gittik. Ufaklık sürekli," teyze dertsiz başına dert açtım, bir şey olmaz, bir şey yok" deyip durdu. Bana göre, içim rahat edene kadar gerekirse kırk doktorun kapısını çalacağız. Sonunda gittiğimiz üçüncü hastanenin kadrosunda yer alan bir alerji uzmanı çağırıldı. Bir göz doktoru ve alerji uzmanının sağlam muayenesi, bir iki test, ufaklığın ifadesi sonucu, Topçular - Eskihisar arasında sabaha karşı denizi izlerken, gözüne böcek ya da kirli deniz suyu damlası çarpması sonucu ortaya çıkan bir durum olduğuna karar verildi. İlaç yazıp gönderdiler bizi.

Eve dönerken nöbetçi eczane aradık, bulduk, aldık ilaçlarını. O hala gözünü değil beni düşünüyor, "boşuna bu kadar kendimi yorduğumu, yeniden yeniden dertsiz başıma dert aldığımı, gelmemesinin daha iyi olacağını" söyleyip duruyordu.

Onu uyuttuktan sonra oturup düşündüm. Dertsiz başıma dert açmak...

Onun değil de benim başıma gelseydi ayni şey, ilk doktorun verdiği ilaçları alır eve giderdim muhtemelen.

Annesi yanındayken bu olsaydı daha mı az korkar? Daha mı az üzülürdüm?

Bu çocuğun doğumunda ablamın yanındaydım. Kordon boynuna iki kez dolaştığı için boğulmak üzereydi doğduğunda, masmavi bir bebek tutuşturmuşlardı kollarıma. "Boğuldu, biz elimizden geleni yaptık, ısınıp kendine gelirse yaşar" demişlerdi. Isıtmak için sımsıkı sarılmış, saatlerce gözyaşlarımla yıkamış, minicik ellerini tutup, minicik kulağına neden hayata tutunması gerektiğini anlatmıştım.Bunları bilmiyor bu çocuk. Belki hiç anlatamayacağım ona...

Normalde öğle saatlerine kadar uyur. Bu sabah, ben evden çıkarken uyanmıştı. Gözünün iyileştiğini gösterdi. Bak bir şey yok, olmaz dedim haklıymışım değil mi deyip onay aldı, bilgeliğinin zaferini kutladı:) Sonra da "teyze anne yarısı derler ya öyle değilmiş. Benim teyzem, annem kadar uğraştı, korktu, üzüldü" dedi. İki damla yaş süzülüverdi. Sarıldım, öptüm. Saf, temiz, yalın sevgisini, kokusunu içime çektim.

Sevdiklerimiz, bizim yaşamdaki anlamlarımız değil mi?

Onlar için kendimizden vazgeçmez miyiz?

Birisi için bir anlam ifade ettiğimizi bilmek, yaşama dayanma gücümüzü arttırmıyor mu?

Sahi siz neler yaparsınız sevdikleriniz için?

Dünyaya yalnız gelip yalnız gideriz diye bir söz vardır; Peki ama doğumdan ölüme kadar yaşananlar?

Yoksa İnsanın sadece kendisi için endişelenmesi, kimsenin sorumluluğunu almaması daha mı iyi? Bir sorumluluk aldığımızda daha çok mu inciniyoruz üzülüyoruz?

Sevmek risk almak mı?

Ne dersiniz?

istanbul'da yağmur var

2009-01-23T17:02:00.004+02:00

kritik

2009-01-21T17:00:00.004+02:00

Doğanın çürütemediği tek şey rüyalarımızdır.

2009-01-21T10:39:00.003+02:00

Yanılıyor olabilirim. Bob Dylan’ın bir şarkısının içinde geçiyor gibi anımsıyorum.

“Doğanın çürütemediği tek şey rüyalarımızdır.”

Ben az uyuyan, pek rüya görmeyen biriyimdir. Ya da uzmanların deyişiyle rüyalarını anımsamayan.

Bu gece kendimi bir kral kelebeği olarak gördüm. Kozadan çıkışın bütün sancısını yaşadım. Kozadan çıktığımda ( Yine gözlüklerimi arayarak) kanatlarıma baktım. Rengârenk, güneşin şavkı vurdukça ışıldayan kanatlarım vardı. Ama rüyada nasıl bir realiteye sahipsem, ben kral kelebeği değilim herhalde, kral kelebeklerinin renkleri böyle olmaz diyerek uyandım.

Uyandığımda bütün eklemlerim ama özellikle omuz eklemlerim fena halde ağrıyordu.

Bu rüyayı yorumlayabilen var mı?

paranoyak olmam takip edilmediğim anlamına gelmez

2009-01-19T14:20:00.005+02:00

Bu hafta sonu, kullandığım GSM şirketinden bir sms geldi. SMS içeriğinde:
"KİM NEREDE
Aklınız sevdiklerinizde kalmasın!
Nerede olduklarını öğrenmek için bir sms yeter."
diyor.

Daha mesajın içeriğini algılamama fırsat kalmadan ablam aradı ve bana da bu mesajın gelip gelmediğini sorduktan sonra, eskiden çalışanı olduğum bir GSM şirketi olduğu için hakkında her şeyi bildiğimi düşündüğünden, bu sisteme üye olmak istediğini ve kızlarının nerede olduğunu bu sayede bilebileceğini içinin rahat edeceğini söyledi ve onu bu sisteme üye yapmamı istedi..
İki kızı da yanında yaşamıyor ablamın, aklı zaten kızlarında. Biri İzmir'de çalışıyor, diğeri de Denizli'de okuyor.
Kızlarından böyle bir şeyi yapmak için izin almam gerektiğini, kızlardan izin almadan onu bu sisteme kaydettirmek için harekete geçmeyeceğimi söyledim. Ablam çok bozuldu. Neredeyse yüzüme kapattı telefonu.

Son derece masum bir sunumu var bu yeni sistemin.
Oğlunuz okula gitti mi?
Derse zamanında yetişti mi?
Kızınız kurstan döndü mü?
Eşiniz ofisten çıktı mı?
Diye soruyorlar sunumunda.

Öyle ya amaç kesinlikle takip etmek değil. Siz sadece sevdiklerinizin nerede olduğunu bilin de içiniz rahat etsin!!!

Aklıma yaklaşık bir yıl önce yine benzer bir kampanya yüzünden kapıldığım paranoya geldi. Aşağıdaki yazıyı 14.04.2008 tarihinde blogcudaki sayfamda yayınlamıştım. Daha önce okumuş olanlardan özür diliyorum. Ama sanırım bu yazıyı her altı ayda bir yayınlamak da faydalı olacak gibi.

“War is peace SAVAŞ BARIŞTIR
freedom is slayery ÖZGÜRLÜK KÖLELİKTİR
ignorance is strength BİLGİSİZLİK KUVVETTİR.

Bir GSM şirketi yeni bir kampanya başlattı. Cep telefonunuzdan bir numaraya mesaj atıyorsunuz. O saatten sonra sabit numaraları aradığınızda dakikası 5 kuruşa konuşabiliyorsunuz. O sırada evde olduğunuzu biliyorlar.

Bir sigorta şirketi yeni bir kampanya başlattı. Otomobilinize bir çip takıyorsunuz. Uydudan sizin ne kadar mesafe kat ettiğinizi izliyorlar ve kasko ücretinizi ona göre tahsil ediyorlar. Yani az yol giden az, çok yol giden çok ödüyor. Ama bunun karşılığında ne zaman nereye nereden nereye gittiğinizi görüyorlar.

Dijital platformlar çoğunlukla ev telefonuna bağlı. Televizyonda neyi, ne kadar, ne zaman izlediğinizi biliyorlar.

Çoğu internet bağlantısı da telefon kablosu üzerinden. Bu durumda ne zaman evde olup internet kullandığınızı biliyorlar.

Başta e-mail olmak üzere internet üzerinden yapılan tüm haberleşmenin bazı gizli servisler tarafından izlendiğini ve süzgeçten geçirildiği artık bir şehir efsanesi değil.

Güvenlik gözetleme sistemi MOBESE’yi, trafik ihlallerini gözleyen EDS’yi artık bilmeyen yok. Kim bilir günde kaç kez o görüntülere giriyorsunuz.

Özel şirketlerin ve kamu kuruluşlarının güvenlik kameralarını saymıyorum bile.

Bütün bunların üzerine bir de neredeyse her üç ayda bir patlayan “telekulak” skandallarını eklemeyi unutmayın.

Farkında mısınız bilmem ama dünya kocaman bir BBG evine döndü.

George Orwell’ın 1984 adlı dönemine göre bilimkurgu sayılan romanını okudunuz mu?

George Orwell, “1984” adlı ünlü romanında bugün hepimizin kullandığı “soğuk savaş”, “büyük birader”, “düşünce polisi” kavramlarını dünya diline kazandırdı.Kırklı yılların sonunda kafasını hiç bir gizlisi kalmamış, tümüyle saydam hâle getirilmiş insan tipinin vizyonuna takan George Orwell, mutlak kontrol ile bu saydamlığı sağlayan süper devlete kitabında “Okyanusya” adını yakıştırmıştı.

“Büyük Birader”in yönetimindeki bu devlette, yaşam alanlarının her köşesine yerleştirilmiş kameralar olan, insanların attığı her adımın, sarf ettiği her sözün resmî makamlarca nasıl izlenip, arşivlendiği anlatılmaktaydı söz konusu romanda.

Tek boyutlu toplumun ve düşüncenin oluşturulmasında en önemli araçlardan biri de kuşkusuz “dil”dir. Dil zenginleştikçe, düşünce de zenginleşir.

Orwell 1984 adlı eserinde bu düşünceden hareket ederek, partinin yeni bir dil yaratma çabasından söz eder. Buna göre, eski dilin kelimeleri, “iskelet haline” getirilinceye kadar kesilip biçilecekti. Amaç, Örneğin, “iyi” kelimesinin tersi olan “kötü” kelimesi kullanılmayacaktı. Bunun yerine “yokiyi” öneriliyordu. Yine, “iyi” kelimesinin derecelerini belirten kelimeler de kesilip biçiliyordu yeni dilde. Örneğin, “Mükemmel”, “mümtaz” yerine, “artıiyi”, “katmerliiyi” gibi kelimelerin kullanılması düşünülüyordu: “Neticede iyilik ve kötülük kavramı gerçekte tek kelime ile elde edilecekti.”

Düşünce hayatını yok etmek ve ülkenin geçmişiyle ilişkisini koparmak için ülkenin dili tahrip edilmekte, sürekli yeni kelimeler üretilmekte, halk içeriği boşalmış kelime ve kavramlarla birbirini anlamadan konuşmaya zorlanmaktadır.

Eski kavramlardan ve eski kelimelerden arındırılan yeni dilin adı “Yenikonuş”tur. Yenikonuşun temel ilkesi düşüncenin tüm türlerini olanaksız kılmak, düşünme sınırlarını daraltmaktır. “Sonunda düşünce suçunu olanaksızlaştıracağız, çünkü en sonunda, onu anlatacak sözcükler kalmayacak. Gerek duyulan her kavram tüm eşdeğer sözcüklerinden sıyrılarak, anlamı kemikleştirilmiş tek bir sözcükle anlatılacak... Sözcük sayısı her yıl biraz daha azalacak ve bilincin alanı her yıl biraz daha daralacak... Dil yetkinliğe ulaştığı zaman devrim tamamlanmış olacak...” Yeni sonuçta bütün kavramların içi ya hiçbir şey ifade edemeyecek şekilde boşaltılmıştır veya tamamen tersi kavramlarla doldurulmuştur.

Mesela savaş bakanlığının adı “Barış Bakanlığı”dır; rejimin işine gelmeyen gerçeklerin inkârı ve saptırılmasıyla görevli bakanlığın adı da “Doğruluk Bakanlığı”dır... Romandaki “düşünce polisi”nin insanları konrol için kullandığı gözetleme mekanizması, aslında kitabın yazıldığı kırklı yıllarda hayal ürünü olmaktan öteye gitmese de günümüzün sunduğu gerçekler, Orwell’in tasavvur edebildiklerini çoktan geçti bile.

Bir şeyler size de tanıdık geliyor mu ? “

Gül kurusu gün batımı

2009-01-16T06:42:00.006+02:00

İnsanoğlunun uzayda yürümesinin üzerinden 43 sene geçmiş

2009-01-14T16:16:00.006+02:00

En üstteki fotoğraf objektifin gördüğü karedir. Diğerleri dinlence niyetine...

Barcelona Barcelona

2009-01-13T10:28:00.004+02:00

Dün akşam, yine çıkışa saniyeler kala verilen bir kararla gidilen bir film. Barcelona Barcelona / Vicky Christina Barcelona, Yönetmen: Woody Allen, Oyuncular: Scarlett Johansson, Javier Bardem, Penelope Cruz, Rebecca Hall, Senaryo: Woody Allen.

Bu aralar, uzun süredir olmadığı kadar hareketli yaşamım. Plansız, son dakika karar verilen eylemler, inişler, çıkışlar, korkular tedirginlikler, bazen gülme, bazen ağlama, bazen öfke patlamaları günlük rutinlerim arasına girdi.

Aslında benim kontrolümün dışına çıkan bir yaşam bu. Kontrol delisi olan ben, biraz ürküyor olsam da sevmeye de başladım sanırım. Garip geliyor ama. Kendime dışarıdan bir gözle bakıyorum bazen. Benim tanıdığım ben, evde oturmayı, birilerinin dayattığı değil istediği müziği dinleyip, okuyup yazmayı seven ev kuşlarındandı.

Sanatlar içinde en sevdiklerimden biri sinema. Çoğu kez sinemaya gitmektense evde oturup film izlemeyi tercih ederdim. Belki ev kuşu oluşumdan, belki de kalabalıklarla ilgili, pek tarifleyemediğim "uzaktan sevmek en güzeli durumu" olduğundandır.

Sinema, çoğunlukla paylaştığımız bir sanat. Yanımızda sevdiğimiz birinin olduğunu bilip, onunla aynı ekrana bakmak insana ayrı bir mutluluk veriyor. İlişkiler üzerine olan filmleri sevgiliyle izlemek ise bazen romantik, bazen komik, bazen de nahoş olaylara sebep olabiliyor.

Barcelona Barcelona hayatımızın sevgili dışında bir diğer önemli parçası olan, yakın arkadaşla izlenecek türden bir film.

Biliyorum, son dönemde sadece gittiğim filmlerden, oyunlardan söz eder oldum. Şu dönemde elimden sadece yaşamımın tenha saçlı adamla geçirdiğim dilimlerini sizlerle paylaşmak geliyor. Fazlasını denersem kendi kendimi kıracağımdan korkuyorum.

Zor iştir arkadaş olmak, çünkü neticede nasıl arkadaş olunacağı anlatan bir kılavuz olmaz insanın elinde. Bir anda, tıpkı aşk gibi arkadaş olunur biriyle ve paylaşılanlar giderek artar. Bazen nasıl arkadaş olduğunuzu anlamasanız da birlikte gülmek, eğlenmek, düşünmek,yaşananları, duyguları paylaşmak olur arkadaşlığın temel taşları...Değil mi...

Bu yüzden hoşgörünüze sığınıyorum.

Aldığın sevgi, verdiğin sevgi kadardır.

2009-01-08T10:48:00.008+02:00

Dün akşam, mesainin bitmesine dakikalar kalmış, hatta bilgisayarımı bile kapatmışım. Çıkmadan önceki son rötuşları yapmak üzere lavaboya yöneliyordum ki blackberry tıkırdadı. Hem de şirket mailimden tıkırdadı. Bu saatte şirket mailinin tıkırdaması pek hayra alamet değildir. Biraz tedirgin, açıp baktım. Tenha saçlı adamdan bir mail gelmiş. Mailin konusu “Bavul Hikâyesi”. Görür görmez “aha dedim, bir yolculuk var ya dur bakalım kim gidecek, nereye gidecek?”

Mailde yazanlar sadece şu kadar:

“Bavul Hikâyesi"
Tür: Devlet Tiyatroları

Yazan: Raşit Çelikezer

Yöneten: Turgay Kantürk

Dekor Tasarım: Ethem Özbora

Giysi Tasarım: Medine Yavuz

Işık Tasarım: Ayhan Güldağları

Müzik: Tolga Çebi

Şişli Cevahir Saat:20:00

Hıım anlaşıldı, tiyatroya gidiliyor. Eh, mail bana geldiğine göre herhalde benimle gidecektir, değil mi ama ?

Gene de garantiye almak lazım, Bugün gidiyor muyuz? Yoksa böyle bir oyun var deyip fikrimimi sordu. Aradım:

-Ne zaman gidiyoruz?

-E saatini yazdık ya oraya saat sekizde. (Pek düşüncelidir. Saatini yazmış. Hata bende, neden tekrar arayıp ne zaman diye sorarım ki )

-Anlaşıldı komutanım, saat sekizde oyunu izlemek üzere emir ve görüşlerinize hazır olacağım!

-Daha erken gel yemek yeriz.

-Emredersiniz komutanım. Üstüme rahat bişiiler giyip geliim mi?

-Eve gidip üst değiştirmekle uğraşma şimdi, geç kalırsın, üstündekiler iyidir.

(Üstümde ne var desem hem konuşmanın seyrinin değişmesi, hem de hatırlamaması olasılığı var ikisini de göze alamadım.)

-Uçarak geliyorum....

Oyunun başlamasından bir buçuk saat önce buluştuk. Akşam trafiğinde, o yolu yarım saatte gitmeyi becermiş biri olarak madalyayı hak ettim.

Paltosunun kocaman iç cebinden bir kitap çıkarttı, “Şu kitabını da vereyim unutmadan” diyerek elime tutuşturdu.

İkinci el bir “Thomas Hardy” “Çılgın Kalabalıktan Uzak” romanı.

(Bu olayın önemini çözemeyenler için not: Issız Adam filmindeki Issız adam, Ada’yı tavlamak için, Ada’nın bir kitapçıda sorduğu "bu kitabı" satın alıyor, ön sayfasına kendi telefonunu yazıp Ada’ya veriyordu. Ama Ada, kitabın yenisinin her yerde bulunduğunu, oysa kendisinin özellikle ikinci elini istediğini söylüyordu. )

(Herkes için not: Yok canım, bu yaş ve bu saatten sonra beni tavlamaya çalıştığı falan yok. Sadece beni gülümseten, şık bir jestti. )

Oyun, keyifli bir oyundu. Tavsiye ederim.

Call me İsmael!

2009-01-06T11:55:00.005+02:00

“Call me İsmael!” ("Bana İsmail deyin!" ) *

Bu cümle Moby Dick romanının açılış cümlesi. Herman Melville’in o, çok ünlü romanını bilmeyen var mı?

Moby Dick’te özetle; Kaptan Ahab’ın bacağını koparan bir beyaz balinayı tutkuyla, hırsla ya da belki saplantıyla takip etmesi anlatılır.

İroni, mitoloji ve gerçekçiliğin iç içe geçtiği bu romanında denizi, gemicileri, balinaları ve tabii bu arada kinin ve tutkuların tutsağı olan insan ruhunu anlatır şair Herman Melville.

Dünya Edebiyat Yorumcularına göre; romanda Moby Dick kötülüğün simgesi olmasına karşın, bana göre yaşam mücadelesindeki bir balinadan başka bir şey değil. Aslında kötü olan, tek bacaklı, korkunç Kaptan Ahab'tır.

Çocukken okumuştum ve çocukluk çağımın iyi - kötü ayrımına göre Kaptan Ahab kötüydü benim gözümde. Onun hırsını, tutkusunu, insanın tutkularının tutsağı olmasını anlamamıştım.

Belki bu duygular bana yabancıydı o zamanlar. Hem insan hissettiklerini seçemez değil mi ?

Üniversite yıllarında, Moby Dick’i okul kitaplığında, kocaman, ağır hukuk kitapları arasında ve bence alakasız bir yerde bulduğumda şaşırmıştım. Vize dönemiydi, yeniden okumayı düşünmemiştim bile.

Şu aralar günlerim, bir şeylerin olmasını, bir sonuç almayı beklemekle geçiyor.

Daha önce dünyaya ve kendime hiç bakmadığım bir gözle bakmaya ve Moby Dick’i yeniden okumaya başladım.

Bu kez Melville’ e hayran oldum.

Bir beyaz renk yedi sayfada anlatılmış örneğin. Diyor ki; "Bu renk güzel, onurlu, ulu olan her şeyi içinde barındırmakla birlikte; yine de bu renkte gizemli, soyut bir korku saklıdır. İnsan ruhunu, kan kırmızısından daha çok sarsan bir korku... "

Melville, Kaptan Ahab’ı anlatırken ise; “Yaşlı ve yorgun bir balina avcısı, onun üzerinde imparatorluğun süsleri yok. Ahab, seninki farklı bir büyüklük” diyor.

Çocukluğumda sevmediğim, hatta biraz da korktuğum Kaptan Ahab'tan özür dilemek geçiyor içimden.

Ya da bir başka bölümde, uzun bir direği anlatıyor. Gemideki denizciler bir direğin tepesine tırmanıp direğin tepesinden gözcülük yapıyorlar. İşte o uzun direğin tepesinden görünenleri öyle bir anlatmış ki; kendinizi denizin ortasında yapayalnız, çıplak, denizle baş başa hissediyorsunuz.

Bir defa daha okuyorum Moby Dick'i ve anlıyorum ki: Çoğu zaman “bir şey”, sadece “bir” şey değildir. Bazen de balina, sadece balinadır.

-moby dick

---------hale'ye

belki büyürüm günün birinde

derim kalınlaşır korur içimi

sıcak denizlerden buzlu sulara

yıllarca bir üzgün balina

belki beni bir avlayan çıkar

Ahab zıpkınıyla kanatır beni

binlerce mekik ve iplik sırtımda

diplere kaçırırım katilimi

ta derinlerde o nefretiyle

ben kılıfımla baş başa

ne güzel ölüler ağır ağır

iş bitip gemi batınca

köpüren dalgalar sessiz derinler

ölü gemiciler hepsi düş

pekod'un peşinde kıyıya vurdum

kimseler beyaz demesin bana

Barış Pirhasan

*Tevrat'daki İsmail peygambere bir gönderme bu cümle.İsmail, evsiz, yurtsuz kalmış, annesi ile birlikte evinden kovulmuş, çölde dolaşıp duran bir âdem.

2009-01-01T15:18:00.004+02:00

Her gün onlarca seçim yapmak zorunda kalıyoruz. Kimi sağa ya da sola dönmek ya da bu öğlen pizza yerine ev yemeği yemek gibi basit seçimler. Ama tüm seçimlerimiz bu kadar basit olmuyor ve sonuçlarını bilemiyoruz ya da tahmin edemiyoruz seçimlerimizin. Bize bildirilmiş, öyle yaparsan böyle olur şablonları da yok yaşamda. Tüm insanlık tarihi seçim yapmak üzerine kurulmuş sanırım. Belki bizden önceki kuşaklar farklı seçimler yapmış olsalardı bugün hepimiz farklı yaşamlar sürüyor olacaktık.

Kutsal kitaplara geçmiş seçim yapmaya dair öyküler var. Bakara 249 vd, Ahd-i Atik I. Samuel, 24–30. da anlatılan bir savaş öncesinde yasaklanmış bir ırmaktan su içmeye dair bir öykü. Ve yasağa rağmen o sudan içmeyi tercih edenler, savaşamayacak duruma düşerler.

Her seçim mutlaka bir sonuç doğurur. Fakat çoğu kez bu sonuçlar geçici ve fazla iz bırakmayan türdendir, çoğu kez seçimlerimizin sonuçları bir savaşı yitirtip kazandıracak kadar büyük değildir. Ama bu kadar ağır olmasa da bizi etrafımızdakileri hatta bazen yaşamın kalan kısmını etkileyen sonuçları vardır. Bazen de yaptığımız seçimler mutlaka birilerini üzer, incitir. Bazen etkilenen sadece sizsinizdir.

Hani iki kişi tartışır ikisi de sizin arkadaşınızdır. Aslında birini ya da diğerini tercih etmenize bile gerek yoktur ama siz o tercihi yapmak zorunda hissedersiniz kendinizi. Birine sırtınızı dönüp diğerine kucak açmak bir seçenektir. Siz kendi doğrularınıza göre seçim yaparsınız. Bu seçim bir başkasını etkiler.

Ya da belki sivrisinekler kaplamıştır etrafınızı, küçük lokmalar koparıp dururlar sizden. Kimseyi huzursuz etmemek adına susarsınız uzun bir süre ama artık bir noktaya gelirsiniz ki çığlık atmaktan öte seçeneğiniz kalmaz. Çevredekileri rahatsız etmiyorsa o sivrisinekler, o insanlar,siz çığlık attığınızda rahatsız olurlar. İşte bu da bir seçimdir. çığlığınız yüzünden sizi ayıplayıp sırtını dönenlerin yaptığı seçim, sizi sivrisinekler tarafından ısırılmakla, o ortamdan kaçıp kurtulmak arasında bir seçim yapmaya zorlar.

Bazen hatta çoğu zaman seçimlerinizin sonuçları sadece sizinle ilgilidir. Bir şeyi hemen şimdi yapmak veya ertelemek kararı verirsiniz. Ertelemek, günü kurtaran bir seçim olsa da sonuçları daha vahimdir çoğu zaman.

Bir ağrıyı ertelersiniz bir süre sonra karşınıza habis bir oluşum olarak çıkar. Gitmeyi ertelersiniz, gittiğinizde orada bulamazsınız.

Ben çok uzun süredir bir şeyleri erteledim. Korktum, kaçtım. Şimdi, kendi adıma bir seçim yaptım, bir karar verdim. Mademki yeni bir yıla girerken yeni kararlar almak adettendir. Ben de kararlar aldım ve uygulamaya çalışacağım.

Lafı çok uzattım biliyorum. Özetle şubat başına kadar sizlerden uzak kalacağım.

Yeni yılda sizin seçimleriniz hep güzele ve iyiye götürsün sizi.

Hoşça bakın zatınıza
Zübde-i alemsiniz.

02.01.2009 notu: yanlış ifade ettiğim konuyu düzelteyim.
Ara sıra da olsa uğrayacağım sayfalarınıza. Ama uzun uzun kalamayacağım. Yazamayacağım. Eğer o kadar kalabilirsem bilgisayar başında geldiğimden haberdar ederim sizleri.

Yeni yılınız kutlu olsun

2008-12-30T06:47:00.003+02:00

Ben 2009dan ne bekliyom ya da 2008de naaptım diye anlatmıycam.

Hepinize gönlünüzce bir yıl daha diliyorum.

Ben 3 gün yokum. Siz bu yazıyı okurken ben Antalya semalarından inişe geçmiş olucam muhtemelen.

Kıskanın diye demiyom. Valla iş için gidiyom. Gitmişken de kalırım heralde. Ben bilmem patronum bilir:)

Hoşça bakın zatınıza….

Ben Çocukken Ufacıktım....

2008-12-29T06:00:00.011+02:00

Abimle benim aramda 17 yaş fark var. ( Evet, ben de bir hata olduğumu düşünüyorum. Ben, bir hata sonucu bu dünyanın başına bela oldum.)
Abim için ben, oyuncak bebek gibiydim. Kolunun altında, omuzlarında, motosikletinin önündeki sepette gezdirirdi beni.
Yaşım 7–8 falan. Annemin doğduğu köydeki akrabaları ziyarete gittik. Ziyarete gittiğimiz akrabaların, abimle yaşıt oğulları var. Ben yine, abimin kolunun altında geziyorum. Köyün kahvesinde oturuyorlar. Ben, elimde gazozum, konuşmaları dinliyorum. Ertesi sabah ava gitmekten söz ediliyor, zırlamaya, ben de gidicem demeye başlıyorum.
Sabah çok erken kalkılacağından, çok yol yürüneceğinden, soğuktan, çamurdan söz edip beni vazgeçirmeye çalışıyorlar. O zamanlar, henüz 40 keçiye ulaşmamış olmasa bile, bi 18-20 keçi gücüm var.
Abim, benim zırlamama dayanamayıp, tamam diyor. Köyün "migros"u sayılabilecek bakkaldan plastik çizme alıyorlar bana, parlak, pembe.
Ertesi sabah, onlardan önce kalkıp kapıda bekliyorum. Mecburen beni de yanlarına alıyorlar.
Traktörün tepesinde bir süre yol aldıktan sonra, Manyas Gölü kıyısına geliyoruz.
Büyükler çiftelerle etrafa ateş ediyorlar. Silah sesini ilk kez bu kadar yakından duyuyorum. Önce panikliyorum, ama sonra baş etmeyi öğreniyorum. Hatta onların, omuzlarına tüfek dayayıp ateş etmeleri ve vurulan kuşları zafer kazanmış kumandan edasıyla toplamalarını ilgiyle izliyorum.
Bir süre sonra izlemek yetmiyor. Ben de kuş vurucam diye mızıklanmaya başlıyorum. Daha önce öğrenmiş olmaları gerekirdi ama öğrenememişler. Ben mızıklamaya başlarsam, istediğim olana kadar herkese cehennem azabı çektiririm.
Sonunda pes ediyorlar. Veriyorlar çifteyi. Ama neredeyse, benim boyum kadar çiftenin boyu. ( ilkokulu bitirdiğimde boyum 115 cm idi. Şimdi de 1,5 metrenin altındayım. Anadolu deyimiyle "Kavruk" kalmışım napiim )
Gösterdikleri şekilde omzuma yerleştiriyorum ama olmuyor. Solak olduğum için beceremiyorum. Kendi becerebildiğim gibi yerleştiriyorum omzuma, ileride bir incir ağacı var. O ağacın üzerinde tünemiş büyükçe bir kuşu hedef seçiyorum kendime. Ateş ediyorum. Ben sırt üstü yerdeyim. Çifte bir yana fırlamış. Omzumda korkunç bir acı var. Saçlarıma kadar çamur olmuş her yanım.
Ama duyduğum sesler. “Vurdu be, valla vurdu. Aferin kız. Yok bee, acemi şansı” diyor. Acıyı boş verip ayağa fırlıyorum. Koşa koşa gidip, incir ağacının altında vurduğum kuşu arıyorum. Buldum… Kocaman bişii… Baykuş vurmuş diyorlar.
Abim, elimden kuşu alıp sağa sola çeviriyor. Kuşta saçma yarası yok. Abim kuşu incelerken birden canlanıp uçuyor. Ben şaşkın, ağlamaklı, kuşu istiyorum.
Abim son noktayı koyuyor.
-Bak, bu ilk atışındı. İlkinde, kuşu korkudan bayılttın, gelecek sefere vurabilirsin. Aferin iyi nişancısın sen.
Aferin alınca başım göğe eriyor. Zırlamaktan vazgeçiyorum. Kolumun acısı aklıma geliyor nihayet. Gün Bandırma Devlet Hastanesinde bitiyor. Sol omuzum yerinden çıkmış. Ama olsun, ben iyi nişancıyım, baykuşu bayılttım!!!

Şimdi mi? Bir canlıya ateş etmek mi? Bir canlıya zarar verildiğini gördüğümde sol omzumdan başlayan bir acı yayılıyor bütün bedenime. Nişancılığımı da çöp sepetine kâğıt toplar ya da bowling topu atmakta kullanıyorum ve hala solağım.

Ben de gittim....

2008-12-26T10:09:00.008+02:00

Diiiilleeeerrriiiiimmmmkiiii mutlu ol sevgilim. Ben olmasam bile hayat gülsün sana. Günahın boynuma….

Evet, ben de gittim. Sonunda "ıssız adam"a gittim.
Film hakkında yorum yaparsam, birilerinin uçan tekmeyle üzerime gelmesi olasılığı olduğundan, sadece şu kadarını söyliim:
"Issız adam"ı, "tenha saçlı adam"la izlemek iyi geldi.
Gerisi, karanlıkta iki saat...
Filmin en iyi tarafı, bitmesiydi…
Hâlbuki mendil paketimi bile elime almıştım..
O kadar dikkatli izledim, gene de ağlanacak yeri kaçırdım sanırım…
Uzun süredir sinemaya gidemiyordum. Sinemaya gitmek, hem de "tenha saçlı adam"la gitmek iyi geldi.

it is, What it is

2008-12-25T12:00:00.000+02:00

Emekliliğini istedi yorgun aşklarından. Biliyordu teri soğumamış bir aşkla özlemi birlikte içerse ateş yapardı.
Pencere kenarında karı seyretmek istiyordu. Kar yağmaya başladığında balkona astığı düşlerini toparlamıştı.
Düşündükçe buluyordu. Yaşamak istediği ne çok şey vardı. Oysa kısa çubuğu çekmişti yaşamda.
Bir sabaha karşıydı terk edilişi. Bilemiyordu, o kendini bağışlamış mıydı sabaha karşı gidişi için? Ama biliyordu ki kırgınlıklarını yitirmişti artık. Hepsi hükümsüzdü.
Tüm fotoğraflarını indirmişti duvarlardan. Tozlansın istememişti. Bir albüme de koymadı. Zaten, onu bir anı olsun diye sevmemişti.
Bir not koymayı düşündü yüreğinin yanına. “Bu yürekte kişiye özelden yüksek güvenlik seviyeli aşk bulunmaz. Yangında ilk kurtarılacaklardan değildir.”
Vazgeçti.
Bu öyküde geri dönüşler yapılmazdı. Bütün yoldan sapmalar illegaldi çünkü. Ölümler bile.
Bir şiir bir aşkı kurtarabilir mi? Ya da bir şiiri bir aşkın bekçisi yapabilir miydi?
Biraz önce gözlerinden düştü. Onu ıslattığı için üzüldü. Yanaklarımda kurumanı istemezdim, dudaklarıma almışken ıslaklığını diyebilmek istedi. Ait olmadığı bir şehirde arayabilseydi onu, diyecekti de…
Gerçekte kim olduğunu çok düşündü, özleminin yer yer sağanak yağışlı olduğu zamanlarda. Galiba artık biliyordu...

o bir lahanaydı....

Anti selüloit simurg

2008-12-24T14:01:00.006+02:00

Yaptığım iş gereği zaman zaman kapalı alanlarda, zaman zaman da dışarıda olmam gerekiyor. Bir de yaz çocuğu olmama rağmen sıcakla aram pek iyi değildir. Kış aylarında, değişen duruma uymak için, lahana gibi giyiniyorum.

Bu sabah duruşma beklerken karşılaştığım, beni iyi tanıdığından şüphem olmayan bir arkadaşım, beni şaşırtacak bir şey söyledi: Karakterim de lahana gibiymiş. Başlangıçta görünen hafif sararmış ve yıpranmış yapraklar çevremdeki insanlarda pek albeni yaratmıyormuş ama sonra, içerideki yapraklara ulaşınca, ilk izlenimden farklı bir simurg ortaya çıkıyormuş. (içimde bir cadı gizli, evet. )

Zaten lahana gibi giyiniyordum bir de karakterimin lahana olduğu teyit edildiğine göre; Şuna karar verdim:

Benden iyi kapuska olur ve ben selulite iyi geliyorum.

Bir de, genlerim mi yoksa memlerim mi lahanadan geliyor onu tespit edebilsem....

Kıssadan hisse

2008-12-24T06:24:00.002+02:00

Soğuk bir Ocak sabahı, bir adam Washington DC'de bir metro istasyonunda, kemanla 45 dakika boyunca altı Bach eseri çalar.

Bu süre içinde, çoğu işe yetişme telaşındaki yaklaşık bin kişi kemancının önünden geçip, gider.

Kemancı çalmaya başladıktan ancak üç dakika kadar sonra, ilk kez orta yaşlı bir adam kemancıyı fark edip, yavaşlar ve birkaç saniye sonra da gitmek zorunda olduğu yere yetişmek üzere yine hızla yoluna devam eder.

Kemancı ilk bir dolar bahşişini bundan bir dakika kadar sonra alır. Bir kadın yürümesine ara vermeksizin parayı kemancının önüne koyduğu kaba atarak, hızla geçer, gider. Birkaç dakika sonra, bir başka adam duraklayıp, eğilerek dinlemeye başlar ancak saatine göz attığında işe geç kalmamak için acele ettiğini belirten ifadelerle hızla yoluna devam eder.

En fazla dikkatle duran ise üç yaşlarında bir oğlan çocuğu olur. Annesinin çekiştirmelerine rağmen, çocuk önünde durur ve dikkatle kemancıya bakar. En sonunda annesi daha hızlı, çekiştirerek çocuğu yürümeye zorlar. Oğlan arkasına dönüp dönüp kemancıya bakarak, çaresizce annesinin peşinden gider. Buna benzer şekilde birkaç çocuk daha olur ve hepsi de anne, babaları tarafından yürümeye devam için zorlanarak, uzaklaştırılırlar.

Çaldığı 45 dakika boyunca kemancının önünde sadece 6 kişi, çok kısa bir süre durur. 20 kişi duraklamadan, yürümeye devam ederek, para verir. Kemancı çaldığı süre içinde 32 dolar toplar. Çalmayı bitirdiğinde ise sessizlik hakim olur ve kimse onun durduğunu fark etmez, alkışlamaz.

Hiç kimse onun dünyanın en iyi kemancısı Joshua Bell olduğunu ve elindeki 3,5 milyon dolarlık kemanla, yazılmış en karmaşık eserleri çaldığını anlamaz. Oysa Joshua Bell'in metrodaki bu mini konserinden iki gün önce Boston'da verdiği konser biletleri ortalama 100 dolara satılmıştı...

Bu gerçek bir hikâyeymiş ve Joshua Bell'in öylesine bir kılıkla metroda keman çalması, Washington Post gazetesi tarafından algılama, keyif alma ve öncelikler üzerine yapılan bir sosyal deney gereği kurgulanmıştır.

Sorgulanan şeyler; sıradan bir yerde, uygunsuz bir saatte güzelliği algılayabiliyor muyuz? Durup ondan keyif alıyor muyuz? Beklenmedik bir ortamda, bir yeteneği tanıyabiliyor muyuz? İdi...

Bu deneyden çıkarılacak kıssadan hisse ise, dünyanın en iyi müzisyeni, dünyadaki en iyi müziği çalarken, önünde durup, dinleyecek bir dakikamız dahi yoksa başka neleri kaçırıyoruz acaba?

Dancing Simurg

2008-12-23T06:00:00.011+02:00

Pek huyum değildir ama, bu hafta sonu ne yaptığımı anlatayım size:)
Cumartesi iş çıkışı, yeni yıl için, bir iki sevdiğime armağan almak üzere, vitrin dolaşmaya karar verdim.Yağmur yağıyordu, soğuktu ama olsun. Ben bişii yapmaya karar verdim mi hiçbir engel durduramaz. Hatta şehirde benim için 40 keçi gücünde derler. Aklınızda bulunsun.

Armağan arama adı altında kendime bişiiler almaya niyetlendiğimi, dvdlerin bulunduğu bölümde olduğumda fark ettim. Birden aklıma, bu pazarı film izleyerek geçirmek geldi. (Aslında dvd standına sosyolojik araştırma yapmaya gittim. Bu fikir de araştırma sırasında geliverdi.)
Kendime 4 film seçtim. Narnia Günlükleri 1 ve 2, M.Ö.10.000 ve Mama Mia. (İlk üç filmin çocuk filmi olduğuna katılıyorum. Benim yaşım kaç ki, ne izlememi bekliyordunuz? )

Sonra bir başka tükkana! uğrayıp, kendime bir şişe içecek aldım. (Reklam olmasın diye yazmıyorum. Sakızını üretmeyi planladıklarımdan biri diyelim)

Cumartesi akşamı MÖ 10.000'i izledim. "İdare eder" hepsi o kadar.

Pazar sabahı, her Pazar olduğu gibi, kendimi uyumak için ikna etmek, uyuyamayıp kendi kendime söylenerek yataktan kalkmak, daha uyanmayan kargaları dürtüklemekle başladı.

Bu arada; balkonuma bir kumru ailesi yerleşti. Çekirdek aile bunlar. Ama pek gürültücüler. Şımarmasınlar diye şimdilik çaktırmadan yemek veriyorum. İzleyeceğim. Böylece yaz aylarında sivrisinek beslemek haricinde bir hayvanla ilk yakın ilişkimi de kurmuş oluyorum.

Neyse, Pazar sabahı bir süre kumruları izleyip, ekmek kırıntısından oluşan tayınlarını balkona serpiştirdikten sonra, hazır kimseler uyanmamışken Narnia günlükleri ile başladım. Arada kesintiler olsa da öğlene kadar bitti günlükler. Severim böyle fantastik şeyleri. Sanırım yaşadığım dünyadan pek memnun değilim. Bir yerlerde, bir dolabın arkasında, bir tavşan deliğinin içinde falan farklı bir dünya olsun istiyorum. (Bu hayalperestliğe de 81 “Ohe” gücünde dur demek istiyorum)

Akşam, Aslan Cimbom ve Bjk derbisi, ilk 45 dakika, ikinci 45 dakika, 90 dakika, 91 dakika vs. vs. programlar olacağından, ekranı büyük olan tv ile birbirimizi çok özleyeceğimizi biliyordum. Ne yaparsam maç saatine kadar yapmam gerekecekti. Ben de bir fincan (küçük fıçı, kova diye tanımlayan hane halkına inat, sadece fincan) kahve, içine aldığım o içecekten yarım şişe kadarcık ekleyip, filmi izlemeye başladım.

Filmin konusu basit. Babasını tanımadan büyüyen bir kız, düğününe yakın annesinin günlüğünü buluyor. Annesinin birlikte olduğu üç erkekten birinin babası olduğunu anlıyor, ama hangisi babası? Karar veremediği için, üçünü birden düğününe davet ediyor. Film Abba’nın müzikleri üzerine kurulu. Aslında sabun köpüğü tarzında ama hani bazı filmler vardır, insana enerji veren yaşama sevinci veren işte 'Mamma Mia!' tam olarak bu filmlerden. Kurgusu, atmosferi, şarkıları, enerjisi ve muhteşem oyuncuları ile bol keyif verici, aynı zamanda kalbi sıcacık saracak kadar romantizmi olan bir film. Meryl Streep her zamanki gibi göz kamaştırıcı.
Ama Pierce Brosnan sakın ola bir daha şarkı söylemesin. O gülümsesin ve baksın. Soyunmasın da. ( He he bu kısmı daha detaylı yazmıycam ama evet Pierce filmde soyunuyo:) )

Film bitti. (Belki filmin verdiği enerjiden belki de kahvenin içine damlattığım içecekten. Sebebini tam olarak ayırdedemiyorum, bilmek de istemiyorum.) Ben günün kalanında Dancing Queen’i söyleyerek yarı dans eder vaziyette dolaştım evin içinde. ( Ne var ? Meryl (1949 Doğumlu) dans edip şarkı söyleyince gıkınız çıkmıyo ama...)

Tavsiye ederim. Kesinlikle enerji verecek, keyifli zaman geçirtecek bir film.

''And the winner is Kayip Simurg''

taş mı kemer mi ?

2008-12-22T06:52:00.002+02:00

Marco Polo, Ünlü Kubilay Han'a tek tek her taşıyla bir köprüyü anlatıyor.

Peki köprüyü taşıyan taş hangisi? diye sorar Kubilay Han.

Köprüyü taşıyan şu taş ya da bu taş değil, taşların oluşturduğu kemerin kavisi der Marco Polo.

Kubilay Han sessiz kalır bir süre düşünür.

Sonra ekler: Neden taşları anlatıp duruyorsun bana? Beni ilgilendiren tek şey var, o da kemer.

Marco cevap verir: Taşlar yoksa kemer de yoktur.

(İtalo Calvino, Görünmez Kentler. Remzi Kitabevi. 1990)

Bir yol hikayesi-5 / Midyat’tan Mağara devirlerinin başkenti Hasankeyf’e

2008-12-21T06:00:00.002+02:00

Midyat’tan Mağara devirlerinin başkenti Hasankeyf’e
Sabah müzekent Mardin’den ayrılıp Midyat’a doğru devam ediyoruz. Telkari dükkânlarının yanından yukarı doğru Midyat sokaklarında dolaşıyoruz. Oya gibi işli, sarımsı kalker taşından yapılmış, birbiri üzerine gölge düşürmeyen evler, kiliseler, camiler ve uçsuz bucaksız bir sarı örtü, Midyat’taki bir konağın terasından görünen manzaranın içinde yer alıyor.

Midyat’tan ayrılıp Dicle’ye doğru yola devam ediyoruz. Dicle’nin en sakin kıyılarından birindeyiz: Mağara devirlerinin başkenti denilen Hasankeyf. Bir Artuklu, Eyyübi kenti olmuş Hasankeyf, Moğol dönemini yaşamış. Stratejik konumuyla önemli ticaret kervan yollarının uğrak noktası olmuş, Dört bin tane mağarası varmış. Eskiden insanlar bunlarda yaşarlarmış. Bu kadar mı? …

Hakkında bilinmeyenler, bilinenlerden çok daha fazla olan Hasankeyf, sessiz sedasız bir bekleyişte gibi. Ilısu Barajı projesi ile sular altında kalacak, bir gizem kenti olmaya devam edecek….

Ve İstanbul’a dönüş uçağındayım. Aklımdan uğradığımız her durakta çok daha fazla zaman geçirmek gerektiği geçiyor. Sokaklarında daha fazla yürümek, daha fazla fotoğraf çekmek, daha fazla gelenek öğrenmek….. Ya da tekrar tekrar gitmek….

Takdimimdir…..
Selam ile…

Bir yol hikayesi - 4 / Balıklı Göl’den Dicle’ye doğru

2008-12-20T06:00:00.003+02:00

İki günlük moladan sonra devam ediyoruz geziye: )
Söz, pazartesi yeni yazılara başlayacağım...

Balıklı Göl’den Dicle’ye doğru
Halfeti’den sonra Şanlıurfa’ya geliyoruz. Gün batmak üzereyken Urfa’ya varıyoruz. Balıklı Göl’ün kenarında dolaşmak için en iyi zamanlardan biri. Balıklı Göl’ün günün hiçbir saati ziyaretçisi eksik olmuyor. Balıklara yem atanlar, şehrin efsanelerini, tarihini anlatmak için birbiriyle yarışan Urfalı ufaklıklar, ibadete geleler, turistler ve sadece yürüyüş yapanlar…

Sabah çok erken Harran’a gitmek üzere yoldayız. Harran’ı göreceğim için çok heyecanlıyım. Çünkü o konik kubbeli evler artık bir fotoğraf karesi olmaktan çıkacak. Yolda pamuk tarlaları penceremin kadrajından akıp gidiyor.

Ve Harran’dayız. Uçsuz bucaksız bir arazi ve bu düzlük hissini bozan konik çatılar…

Devrin en büyük matematikçilerini, filozoflarını, astronomlarını yetiştiren üniversitenin kalıntılarını izlerken insan; burada yetişmiş ve Dünya’dan Ay’a olan uzaklığı doğru olarak hesaplayan Battani’yi, atom’un mucidi sayılan Cabir bin Hayyan’ı anımsamadan ve onların çağı ile 21. yüzyılı karşılaştırmadan edemiyor.

Harran’dan ayrılıp Mardin’e doğru yola çıkıyoruz. Akşamüzeri, çarşı henüz kapanmamışken şahmeran ustasına uğramayı ihmal etmiyoruz.

Gözlerinden çiçekler damlayan küçük kız için...

2008-12-18T23:59:00.000+02:00

Bir yılı daha geride bıraktın nihayet,
Solmuş bir yaprak daha düştü hayat ağacından…
Ama sen yine de üzülme zamanın böyle hızlı akışına,
Üzülme isteksizce yitirdiğin solgun yaprağa…
Bak yeni bir Filiz veriyor taze bahar dalın;
Kısa sürede yerini alacaktır düşen kuru yaprağın…

İyiki doğdun kadehim.

nice mutlu yıllara.

smokewhisperer

2008-12-17T18:00:00.003+02:00

Yaklaşık iki ay önce "takvim kızları" projesi ortaya çıktığında, ilk gün ben fotoğrafımı göndermiştim Atalet'e. O fotoğraf hazırdı. Bir şekilde kullanmayı istiyordum, ama bir türlü kullanacak bir yer bulamamıştım.

Bilmiyorum, sizler gördünüz mü? Gördüyseniz gördüğünüzü beğendiniz mi? Ben kendimi o fotoğrafı çekmiş olmaktan dolayı epey bir becerikli bile ilan etmiştim.

Fotoğraf çekmek gerçekten bir sanat ve bu sanatla gerçekten uğraşan değerli sanatçıların yanında kendimi sadece fotoğraf çekmeye meraklı biri olarak niteleyebiliyorum ancak.

Fotoğraf çekme merakım aslında, üniversite yıllarına kadar uzanmakta. Fakat bir süre önce geçirdiğim trafik kazasından sonra merakım daha bir arttı.

Birgün herkes fotoğraflarda kalacak sözü de, trafik kazası nedeniyle kendimce yarattığım bir özlü söz:) Zaman ve dolayısıyla yaşam akıp gidiyor. Fotoğraf karelerinde dondurabildiğimiz her an zamandan ve yaşamdan çalınmış başka zamanlara ve belki de başka yaşamlara taşınmış oluyor.

Neyse; benim öyküme dönelim yeniden: Çektiğim fotoğrafları, önce bir iki paylaşım sitesine gönderdim. Aldığım olumlu eleştiriler cesaretimi arttırdı. Fotoğraf sitelerinden bilgiler edindim, makaleler okudum. Okuduklarımdan birisi de özgün ve farklı olmak üzerine bir makaleydi. Aslında özgün fotoğraflar çekmeye çalışmak Amerikayı yeniden keşfetmek gibi bir çaba. İstanbulda neredeyse fotoğrafı çekilmemiş bir köşe kalmadığı malumlarınız. Elimdeki en sağlam materyal olan İstanbul böylece elendi gitti. Örneğin aşağıdaki kareler benim yakaladıklarım ama aynılarını onlarca farklı fotoğrafçının objektifinden görmek mümkün.

Makro çekim seçenekleri ise sınırsız belki, ama makro çekimler yapmak pek bana göre değil. Çok eğilmek, yerlere uzanmak falan gerekiyor. Hem toza toprağa bulanmayı pek sevmem, hem de belimde sorun var.

Makro çekimlerde aradığımı bulamayınca, kendimce fotoğrafı çekilecek anlar yarattım...

Dostların fotoğraflarını çektim....

Mum fotoğrafları çektim....

Çektiğim fotoğraflarda söylendiği gibi özgün olamayıp istediğimi bulamayınca, bir süre çektiğim fotoğrafların üzerinde oynadım...

Sonra bir pazar akşamı, salonda yaktığım tütsünün fotoğrafını çekip çekemeyeceğimi denedim. İlk fotoğrafım şuydu:

sonra bununla biraz oynayınca bu oldu :

Özgün fotoğraf çekme fikri böylece oluşuyor gibiydi. Bu konuya eğilmeye karar verdim. Yukarıda dediğim gibi bel sorunum olduğumdan çok eğilemiyorum ama neyse. Size duman fotoğraflarını nasıl çektiğimi anlatayım belki ilginizi çeker.

Duman fotoğrafları çekmek için pek az malzemeye ihtiyaç vardır. İşte onlar:

1-Sandalye
2-Boş ve büyükçe bir kutu
3-Duman kaynağı (tütsü, bazen sigara da olabilir, duman çıkaran bişey.)
4-Işık kaynağı
5-Fotoğraf makinesi
6-Hayal gücü

Sandalye : kutuyu üzerine koymak için gerekli
kutu : üzerine tütsüyü koymak için gerekli
Duman kaynağı :Fotoğrafını çekeceğiniz dumanı çıkartmak için gerekli
ışık kaynağı : karanlığın içinde dumanı yakalamak için gerekli
fotoğraf makinesi: fotoğrafları çekmek için gerekli
hayal gücü : yaşamak için gerekli aslında. Ama bu işte çektiğiniz fotoğrafları bişeylere benzetebilmek için gerekli :)

Çekiyorsunuz ve fotoşopla oynamaya başlıyorsunuz. Oynadıkça aşağıdaki gibi bişiiler çıkıyo ortaya:

Bir yol hikayesi -3 / Bir Akdeniz kenti gibi: HALFETİ

2008-12-17T06:34:00.002+02:00

Bir Akdeniz kenti gibi: HALFETİ

"Kapanmada perde perde Halfeti'nin tülleri
Sönmede ocakları, savrulmada külleri
Hüzünle yoğurup gözyaşı ile yıkadık
Fırat'a verdik bütün siyah gülleri"

Halfeti’ye vardığımızda sanki Akdeniz kıyısında bir sahil kentindeyiz. Fırat nehri gezisi için sahilde bizi bekleyen tekne de bu havayı desteklercesine sakin sakin salınıyor. Halfeti’den ayrılan tekneyle Rumkale’ye doğru yola çıkıyoruz. Sağımızda dolambaçlı sokaklar arasındaki Halfeti evleri manzaraya dâhil oluyor. Genellikle iki, bazen üç katlı beyaz kesme taştan yapılmış evlerin hepsinin içi zengin kalem işçiliğiyle süslüymüş.
Kaptanımız bir yandan yolu gözleyip, bir yandan da bize rehberlik ediyor. : “Halfeti evlerinin damlarında kuş yuvaları olur. Hepsi Fırat manzaralıdır. Biri diğerinin manzarasını engellemez. Her birinin bir bahçesi vardır. Eskiden o bahçelerde bu bölgeye özgü siyah güller yetiştirilirdi. Sıcak havalarda serinlemek için “taht” denilen iskelelerin olduğu balkonlara çıkılır, geceler yıldızların altında geçer…..”

Yaklaşık yarım saat sonra sarp kayalıkların en tepesinde Rumkale görünüyor. M.Ö. 885 yılında Asur kralı III. Salmanassar tarafından kurulan Rumkale, Yunan, Süryani, Arap, Bizans, Sasani, Emevi ve Abbasi dönemlerini yaşadıktan sonra 16. Yüzyılda Osmanlılar zamanında adına Kale-i Zerrin (Altın Kale) denmiş. Tekne yol aldıkça nehir daha da büyüyor. Her iki taraftaki sarı- turuncu kayalıklar yol veriyor sanki.
Bu yöndeki son durağımız Birecik Barajı suları altında kalan Beresul (Savaşan) köyü oluyor. Terk edilmiş evler arasından birkaç evden bizi selamlayanları fark ediyoruz. Kaptan, hala burada oturan iki üç aile olduğunu söylüyor. Geri dönerken Fırat Nehri’ne dokunma isteğime engel olamıyorum. Aslında büyük bir baraj gölünün sularına dokunduğumu bilerek.....

Halfeti’ye Ait Bir Öykü
Urfa’da Fırat kenarında , Halfeti yakınlarında birbirine komşu iki köy varmış.köyün ağalarından birinin evlenme çağında oğlu , birinin de kızı varmış.köyleri yakın olan bu aileler birbirlerini sık sık ziyarete gidip gelirlermiş.bu ziyaretler sırasında kızla oğlan yakınlaşmış; birbirlerine sevdalanmışlar. Bu durum oğlanın babasının gözünden kaçmamış.hanımı aracılığı ile oğlunun ağzını yoklamış.oğlu komşu köydeki kızla evlenmek istediğini söylemiş.Bunun üzerine zaman kaybetmeden , köyün yaşlılarıyla komşu köyün ağasına kız istemeye gidilmiş.
Başlık parasında anlaşan aileler düğün için baharı uygun görmüşler. Böylece düğün hazırlıkları başlamış. Evleneceklerine deliler gibi sevinen oğlanla kız , yine deliler gibi baharı bekler olmuşlar.Azalan zaman onlar için daha bir zor, daha bir yavaş geçer olmuş.onca sabır onca telaş içinde altı ay sonunda bahar gelmiş,doğa gençlerin coşkusuna ortak olup coşmuş.Köyde adetmiş, düğün günü gelin ve damat tarafı at biner, cirit oynarlarmış.Gelin getirmeye gidenler davul zurna ve art arda sıkılan silahlarla karşılanırmış.Gelin getirmek için kafile yola koyulmuş.Damat da onların içindeymiş.Gelini deveye bindirip yola çıkmışlar.
Oğlan tarafı davul zurna ile beklemeye başlamış. Devenin üzerindeki gelin ve kafile ötelerden görünmüş. Yaklaşan gelinle birlikte davul ve zurna daha bir hızlı çalmış, silahlar ardı ardına sıkılmış. Kurşunlardan biri bahar kadar güzel gelinin, mutluluktan göğsüne sığdıramadığı yüreğine saplanmış. Gelinin cansız bedeni etrafındaki düğün alayı, şivan yerine dönüşüvermiş. Ertesi gün, feryatlar içinde bağırlarını döven sevenleri, gelini, sevdiği yerine kara toprağa vermenin acısıyla kahrolmuşlar. Günler, geceler geçmiş oğlanın gözünün yaşı dinmemiş. Doyamadığı sevgilisinin mezarı başında sabahlara kadar ağıtlar, türküler yakmış. Türküler Fırat ‘ın deli sularına karışmış; ama gelin dönmemiş. Damat bu acıya fazla direnememiş ve o da kendini Fırat ‘ın azgın sularına bırakarak sevdiğine kavuşmuş.

Bir yol hikayesi - 2/ Zeugma'dan Birecik'e

2008-12-16T06:26:00.002+02:00

Zeugma’dan Birecik’e

Nizip’e doğru yol alıyoruz. Birecik Baraj Gölü kıyısındaki Zeugma’ya vardığımızda herkesin yüzünden daha büyük, daha heybetli bir Roma kenti beklediği okunuyor.

Kazı alanı

Rehberimiz kazıların devam ettiğini, kentin büyük bölümünün hala yeraltında olduğunu söylüyor ve devam ediyor: “Zeugma, Kommagene Krallığı’nın dört büyük şehrinden biri. Fırat nehri yoluna devam ederken sadece iki noktada karşıya geçişe izin verir; biri Zeugma, diğeri Adıyaman ili sınırındaki Samsat’tır.“
Bu bilgi, diğer adı Belkıs olan kente neden “köprü”,”geçit” anlamına gelen Zeugma dendiğini de açıklıyor.

(zeugma’nın kısa öyküsü: Zeugma, M.Ö. 300 civarında Büyük İskender'in generallerinden Selevkos Nikador tarafından kurulmuş bir antik şehirdir. Bugün, Gaziantep ilinin Nizip ilçesi Belkıs köyü eteklerindedir. İlk olarak kurucusu adına Fıratlı Selevkos anlamına gelen "Selevkaya Euphrates" olarak anılan şehir Roma İmparatorluğu tarafından ele geçtikten sonra köprü anlamına gelen "Zeugma" ismiyle anılmaya başlandı. Antioch (Antakya) Çin arasında Fırat yoluyla oluşan geçitte liman olarak büyük bir ticari değer kazandı.
Yapılan kazı çalışmalarında A, B ve C olarak üç bölümde incelenen şehrin villaları ve çarşılarının bulunduğu A ve B bölümleri bugün Birecik Hidroelektrik Baraj gölü altında bulunmaktadır. Henüz kazı yapılmamış C bölümünde ileride bir açık hava müzesi oluşturulması planlanmaktadır. Antik şehir, Roma döneminden kalan mozaikleri ile dünyaca ünlüdür.Zeugma kazılarından çıkarılan mozaikler Gaziantep Müzesi'nde sergilenmektedir.)

Yola devam ediyoruz… Fırat hep yanımızda bize eşlik ediyor. Birecik’e vardığımızda Şanlıurfa Valiliği Çevre ve Orman Müdürlüğü’nün koruma altına aldığı Birecik kelaynakları ile tanışma fırsatı elde ediyoruz. Belli bir yaşa geldiklerinde kelleştiklerinden bu adı alan kelaynaklar, tarıma zararlı böcekleri yemekten çok hoşlanıyorlar, bu yüzden de bu bölgede yaşayanların büyük sevgisini kazanmışlar. Son 107 tane kalan kelaynaklar, soylarının devamı için koruma altındalar….

kelaynaklar

Birecik kalesi

Birecikten bir kare

Bir yol hikayesi - 1 / Gaziantep'e geliş

2008-12-15T10:30:00.002+02:00

Bu yol hikayesi geçtiğimiz yıl, eski blogumda da yayınlanmıştı. O dönem çok fazla okuyan olmamasına güvenip affınıza sığınarak yeniden yayınlamak istedim. 5 gün sürecek bir dizi yazı bu. Ben de bu 5 günde Genel Müdürümün bayram diye gidip, yıllık izninin bir bölümüne çevirdiği tatili yüzünden üstüme devirdiği görevlerle biraz olsun baş edebilirim umarım. Yoksa hepinizden yardım istemek zorunda kalacağım ona göre:)

Çoktandır bir “yol hikâyesi “ yazmak istiyorum. Fakat, hem iş hem de yaşam koşuşturması içinde oturup satırları bir araya getirmeye fırsat olamadı bir türlü.
Hani, kalemim çok kuvvetli olduğundan değil yazmayı istemem. 50 sayfalık temyiz dilekçesi yazmak kolay gelir de, bir türlü günlük yaşama dair iki satır yazamam. Ama gezilesi görülesi yerler vardır. İz bırakır, anlatılması için insanın içinde dayanılmaz bir istek olur. Anlatacağım gezi hikâyesi o yerlere dair. Özetle Fırat’ın heyecanlı suları ile Dicle’nin durgun suları arasında tarih, doğa, su ve öykülerle dolu bir yolculuktayız. Takdimimdir.

Başlarken;

“Fırat oğlumuzdur bizim, Dicle ise kızımız. Hırçındır Fırat, deli doludur. Dicle durgundur akar narin narin. Fırat’ın hırçınlığı Dicle’ye olan aşkındandır. Dicle’yi Elazığ’ın yükseklerinde şöyle bir görür ilk kez. İşte o görmede âşık olmuştur Dicle’ye, Fırat gönlünü kaptırmıştır. Onu tekrar görür müyüm diye derin vadilerden heyecanla kilometrelerce akarak, Gaziantep’in Karkamış ilçesi yakınlarında sınırlardan taşar. Türkiye’den çıkar, Suriye ve Irak’tan akarak, Basra Körfezi yakınlarında Şattül Arap’ta Dicle ile buluşur; birlikte Basra Körfezi’ne süzülürler…..”

Güneydoğu illeri arasında hızlı rotasına başlayan otobüsün penceresinden etrafı izlerken, rehberimiz, Fırat’la Dicle’nin aşkını böyle anlatıyor. Dışarıda yanımızdan hızla geçip giden her an kadar güzel ve gerçekçi geliyor bu hikâye; dinlerken Fırat ile Dicle’nin akıntılarında kaybolup gidiyorum, bir an önce kavuşsunlar istiyorum… Ama hikâye o kadar çabuk noktalanmayacak; Gaziantep’ten başlayan yolculuk İpekyolu duraklarına uğrayıp, iki nehrin yarattığı en eski şehirlere, bugünün modern kentlerine uğrayacak. Halfeti’den Rumkale’ye oradan Birecik’e ve Urfa’ya, Harran’a Mardin’den Midyat’a geçip Hasankeyf’te son bulacak.

Gaziantep’e Geliş

İstanbul’dan henüz kent uyanmamışken ayrıldığımızda bir buçuk saat sonra bambaşka bir coğrafyada, tarihin yazıldığı toprakların cazibesine kapılacağını hesaba katamıyor insan. Renkler değiştikçe , sofralar zenginleştikçe ve daha fazla şaşırtıcı hikaye duymaya başladıkça, şaşkınlıkla baktığınız; yaşadığımız büyük şehirler oluyor….

Gaziantep’e geldiğimizde bu çok eski şehrin davetkâr dar sokakları ve baharat kokulu çarşıları veya hanları arasında kayboluyoruz. Antep bir Anadolu kentinden çok, GAP bölgesinin yükünü üzerine yüklenmiş bir sanayi kenti gibi. Kentteki mutlaka uğrayacağımız nokta Gaziantep Mozaik Müzesi oluyor. Müzedeki her parçayı dikkatle izlerken, onları yerlerinde, Zeugma’nın kenarındaki villalarda hayal etmek bir oyuna dönüşüyor. Her birinin hikâyesini dinlerken, görüntülerini hafızama kaydediyorum. Yarın kazı alanına gittiğimizde, onları oradan çıkarıp yerlerine koymaya çalışacağım.

Ünlü çingene kızı ve diğerleri

Süleymanın yüzüğü ve gerçek mücevherler

2008-12-14T11:33:00.008+02:00

Süleyman'ın yüzüğündeki mücevher derecesinde değerli hiçbir mücevher yoktur.
O yüzük yüzünden o kadar ada, sana, şöhrete sahip oldu.
Fakat o yüzük de ancak yarım buğday ağırlığında bir taştan ibarettir.
Süleyman o taşı yüzük yaptırıp parmağına takınca, bütün yeryüzü hükmüne girdi.
Süleyman bu saltanatı bulup bütün alemin hükmüne girdiğini gördü.
Sayvanı kırk fersahlık yeri kaplardı.... Yel hükmüne uymuştu.
* Bunu görünce dedi ki: "Bu saltanat, bu düzen... Demek bu kadarcık taşa bağlı.
.
.
.
Ey mücevher isteyen, Madem ki Süleymana bunca saltanatı veren yüzük bile bir taştan ibarettir... Bunca madeni kazıp durma. Gönlünü dolduracak bir insan bulmak ümidinden başka bir şeye kapılıp canını üzme, gönlünü mücevherlerle doldur... Daima öyle bir mücevheri ara, iste!"

(Feriduddin Attar, Mantık Al-Tayr, Kitap, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları 2006)

Sizlerin aradığınız, istediğiniz mücevherinizi bilemem. Ama ben, yellere hükmetmemi sağlayacak, sayvanımı bir evren kadar büyütecek 6 mücevher birden bulacak kadar şanslıyım:)

Sevgili Atalet, Ece, Kadeh, Magisa, 3temmuz ve Who sizler benim mücevherlerimsiniz:).
Sıcak yürekleriniz ve bu sıcacık yüreklerinizdeki konukseverliğiniz için teşekkür ederim.

Not: (Nickler alfebetik sıradadır. )

Aklımda kalanlar:)

2008-12-12T06:23:00.004+02:00

Bayram tatilinin ilk günlerinde İstanbul’dan uzakta sayılabilecek bir kente gittim. Ablamın yaşadığı küçük bir ege kentindeydim. Ablamın iki yetişkin kızı var. Veletler, ablam ve ben mutfak masasının etrafında toplandığımızda konu dönüp dolaşıp, bu iki veledin bilmediği ve çok merak ettiği anne ve teyzenin çocukluk zamanlarına kaydı. Bu arada ben de bilmediğim bir iki şey öğrendim kendi hakkımda.
Mesela benden epey büyük ablam hastanede doğmuş. Ama ne hikmetse, doğduğunda “apalak* ” bir çocuk olan ben, evde doğmuşum.

Anadolu’da adettendir, doğan çocuklara “göbek adı” takılır. Çoğunlukla bu göbek adı, ya doğumu yaptıran ebenin adıdır, ya da onun uygun gördüğü, beğendiği bir ad. Benim göbek adım benim doğumumu yaptıran ebenin adıymış. “Beynine”
Bununla kalmadı tabi göbek adı sorgulaması. Veletlerden birinin göbek adı Gülderen. Onunki de doğumu yaptıran ebenin ismi.
Sıra ufak yeğene geldiğinde kafalar ablama döndü. Soran bakışlar ufaklığın göbek adını söylemesini bekliyor. Söyledi de: ŞİNASİ.
Meğer doğumu yaptıran doktor erkekmiş. Kimsenin aklına velede göbek adı koymak gelmemiş. Ablam yaratıcılığıyla o anda buldu ufaklığın göbek adını: Şinasi.
Üç gün boyunca Şinasi ve Beynine tacizi yaşadık.

Bayramın ilk günü ablamla, her bayramda olduğu gibi, el öpme pazarlığı yaptık. O elini öpmem gerektiğini söyler, ben harçlık isterim. Bu bayram hazırlıklıydı. Kenarları işlemeli selpak peçetenin içinde 20 adet 5 kuruşluktan oluşan tam bir liralık harçlığı koparttım:)

Yine, mutfak masası sohbetlerinden biri sırasında tv açık. Ntv'de "gece gündüz" programında, eski dönemlerin şarkıları ve şarkıcılarının yer aldığı bir bölüm var. Lale Belkıs çıktı. Büyük velet kumandayı kapıp, hemen kanalı değiştirdi. Aman, dur, ne yapıyorsun derken Kanal değiştirme gerekçesini açıkladı:
- Lale Belkıs’ı hiç sevmem. Zamanında Hülya Koçyiğit’e az çektirmemiş. !!!!

Bilmem sizler izliyor musunuz? Ben bayram sırasında “yemekteyiz” programını silah zoruyla izlemek zorunda kaldım. Ablam farklı yemekler yapmayı öğreniyormuş!!! İzlediğim günün yarışmacılarından biri enginar yapmış ve yarışmacının adı “ş” ile başladığı için enginar, programda şenginar olmuştu.
Ufaklık:-Anneee, yarın ne pişiricen.
Ablam : - Gırmızı mercimek, Güveç, Gereviz. Gaklava. (Bildiniz, Ablamın adı G ile başlıyor. )

Yine aynı program. Veletlerden büyük olan İzmir’de yalnız yaşıyor. Ufaklık ablasına:
— Sen de bu programa katılsana bak 10 bin dolar veriyorlarmış.
Abladan yanıt:
— İyi, katılayım da, ne pişiricem? Başlangıç olarak hazır çorba, Sahanda yumurta, ana yemek olarak makarna mı? Öyle bişey yaparsam bu programdan atarlar, arkamdan da irmik helvası dağıtırlar.

NOT: Fotoğrafların konuyla alakası yok. Sadece yol boyunca çektiğim fotoğraflar. Hani konu ilginizi çekmezse fotoğraflara bakıp oyalanırsınız dedim :)

* Apalak: Tombul, gürbüz, iri.

Bayram neşesi olsun mu :)

2008-12-11T11:40:00.005+02:00

Yok yok yazı yok sadece bayram neşesi olsun diye bir iki fotoğraf derledim size.
Ben bu ülkeyi ve insanlarını çok seviyorum.

Hoşça bakın zatınıza, Zübde-i alemsiniz.

2008-12-05T06:37:00.014+02:00

Önce şu başlığı açıklayayım da yazı sözlüksüz okunsun:)
Aslı:
"Hoşça bak zatına
Kim zübde-i alemsin sen
Merdüm-i dide-i ekvan olan ademsin sen."

Şeyh Galip'ten alıntıdır. Ve Türkçesi:

"Kendine iyi bak
Alemin özüsün sen
Tüm yaradılmışların gözbebeği olan kişisin sen" dir.

Şimdi, bu akşamdan itibaren çoğumuz için 9 gün sürecek bir tatil dönemi başlıyor. Bayramlar, hele de çocukluğumdaki bayramlar, bayramların tatil olması, ziyaretler falan demiycem hiiiç korkmayın. Sadece, gelecek 9 günü, tatilden bile daha güzel yapabilmek için, kendimce önerilerde bulunucam.

Buyurun erkenci bayram yazısına.

*Bayramda mutlaka ev ziyaretlerine gideceksiniz. Gittiğiniz evde bir bebek varsa bebeği kucaklamadan önce ellerinize adaçayı ya da tarçın sürün ve izleyin bebek size nasıl gülümsüyor:)

* Önümüzde 9 günlük tatil var değerlendirin. Bu sürede hiç bilmediğiniz bir şey yapmayı öğrenin. Suni solunum, çeşitli denizci düğümlerini atmak, musluk contası değiştirmek, şaşırtan bir satranç hamlesi, çocukları kıkırdatacak bişiiler…. Mutlaka işe yarar.

* Lokanta, büfe sahipleri, ev ahalisi… Kızartma yağlarınızı oraya buraya dökmeyin. Onları bir kapta biriktirin. http://www.ezici.com.tr/ adresini ziyaret edin. En iyisi buzdolabının üstüne “444 28 45 alo atık hattı”nın numarasını ekleyin.

* Deniz kıyısındaysanız, ya da bu tatilde giderseniz çiçek saksınıza ektiğiniz bir zerzevatın dibine kıyıdan topladığınız yosunlardan, kırık midye kabuklarından koyun. Mucizeyi gözünüzle görün.

* Tüm hayat boyu Atatürk’ü bir büst, tarlada kargaları kovalayan çocuk olarak ezberledikten sonra, o ezberi bozmak için iyi bir kitap; “ Esprileri ile İçimizden Biri Atatürk” İlknur Güntürkün Kalıpçı. Epsilon yayınlarından. Okuyun.

*http://www.saatchi-gallery.co.uk/blogon/mtvideobox.php?video_id=78

Bu adreste bir video var. Ben teknoloci özürlü bir kullanıcı olarak buraya yüklemeyi beceremedim ama tavsiye ediyorum. İzleyin.

Bide;

Şimdiye kadar bilmeden kaç insanın dışarıda, plajda, restoranda, orda burada çektiği kaç fotoğrafın arka planında, sağında, solunda yer almışızdır hiç düşündünüz mü ?

“Müslüman mahallesinde salyangoz satmak” diye bir deyim var ya. Osmanlı mutfağının en baba yemeklerinden biriymiş salyangoz pilaki. Nasıl da uydurmuşuz pes yani...

*Bayramınız süper keyifli, trafikten, hastane ve karakoldan ırak olsun. Afiyet olsun.

Kuşların çinko damı gagalama sorunsalı

2008-12-04T06:37:00.004+02:00

Ey Kari!! Peşinen itiraf edeyim ki başlığın konu ile ilgisi yok. Başlık ilgini çekip de geldiysen hayal kırıklığına uğrama diye söylüyorum bunu.

Hani belediyeler kömür falan dağıtıyorlar ya, aklıma takıldı şimdi. Bizde doğalgaz var. Bize de doğalgaz dağıtırlar mı?

Bu dağıtılan kömürlerin aslında sadece yardım ya da oy toplama meselesi olmadığını düşünüyorum bazen. Aklıma geliveriyor böyle komplo teorileri. (Ergenekon henüz bana konmadı, rahat olun, şimdilik okuyabilirsiniz yazılarımı. )

Bilirsiniz Osmanlıda dilencilik bir kurum haline gelmiştir.
Dilencilik yoluyla insanları çalışıp uğraş vermeden para kazanmaya alıştırırsınız. Sonra, bunlar hazır askerdirler. Gerek duyulduğunda bir safta yer almak için emrinizi beklerler.

İnsanları köleleştirmenin yolu biraz da ümmetçilikten geçer. (Diğer yolların baskı, medya gibi yollar ve medya yoluyla yapılan manipülasyonlar olduğunu belirtip geçiyorum şimdilik.)

Ümmetçilik ulusçuluk ve ulusalcılıktan farklıdır. Ümmet vatana sahip çıkmaz onun sahip çıktığı değerler farklıdır. Örneğin evini süpürür, ama çıkan çöpü kapının önüne atar. Çünkü ümmet için sokak ona ait değildir. Sadece ev ona aittir. Dışarıda ne olduğuyla ilgilenmez. Dolayısıyla dışarıda olanlarla da ilgilenmez. Bu nedenle vergisiyle devletin ne yaptığını da sorgulamaz mesela.
Devlet onun kapısına kömür yığıyorsa ve bir gün bir ulusa sesleniş programında birileri bir cihat ilan ederse? Zincir böyle bağlanırsa? Bağlansın. Önemli olan kapıya yığılan kömürlerdir.

Oysa ulusçuluk, ulusalcılık, ırka dayalı milliyetçilikten çok; bir ülkede yaşayan vatandaşların tamamını kapsayan bir akımdır. Dolayısıyla bir ülkenin bütününe sahip çıkmayı içerir.
Ülkenin bütününe sahip çıkanlar, her karış toprağın vatan toprağı olduğunu bilirler. Bir toz bulutu içerisinde gıdım gıdım satılmasını istemez. Vergilerini harcayanlardan hesap sorarlar. Bu yüzden midir bazı semtlerde kömürlerin dağıtılması bazılarında dağıtılmaması?

Hani dünkü konumuzdu ya soru sormak, doğru soruları sormak. Ben de bir soru sorayım istedim.

Sahi bize doğalgaz dağıtırlar mı dersiniz:)

Dilediğiniz sorudan başlayabilirsiniz

2008-12-03T06:30:00.003+02:00

Oğuz Atay Tutunamayanlar'ın bir yerinde, bizim gereğinden çok cevabımız olduğundan, buna mukabil yeterince sorumuz olmamasından yakınır.
Atay'ın biz derken kimi kastettiğini hatırlamıyorum.
Ancak muhtemelen Atay'ın yakındığı biz, Türkiye'de yaşayanlar ile sınırlıdır.
Bana kalırsa modern insanın, her nerede yaşarsa yaşasın, gereğinden çok cevabı var ve fakat yeterince sorusu yok.
Çünkü modernlik, bir tek aklın imal ettiği sayısız cevabın, her şarta uygun cevapların, hiç soru sormadan, daha doğrusu hiç orijinal soru sormadan, mütemadiyen bin elin marifetiyle tatbik edilmesi halidir.

Soru sormak ile cevap vermek, birbirinin simetriği değildir. Sorular açık bir kümenin uyruklarıdır. Ve her soru, sorulduğu anda, cevaplar kümesini sınırlar. Bir sorunun sınırsız sayıda cevap seçeneği olabilir, ama cevaplar, eninde sonunda kapalı bir kümedir.
Cevap vermek de belki zekayı, düşünmeyi ve başka birçok şeyi gerektirir.
Ama asıl taklit edilemez olan sorudur.
Bir kaya parçası ya da elmas her hangi bir soruya cevap veremez.
Buna karşılık bir kedi, acıktığında, tabiî olarak sorulan soruya, içgüdülerinin sorduğu soruya cevap verip, kendisini doyurmayı başarabilir. Kediyi elmastan ayıran, demek ki, -muhtemelen başka birçok şeyle birlikte- cevap vermeyi bilmesidir. Ama kedi soru soramaz.

Descartes'in insan ile diğer canlılar arasına çizdiği sınırın öte yanında olmayan şey sorudur, cevap değil. Soru, sorulmadan önce yoktur, icad edilmesi gerekir. Cevapsa oradadır, bulunmayı, keşfedilmeyi bekler. Soru aramakla bulunmaz, sorunun bulunmasını garanti edemeyiz. Soru bulunmadıkça bulunmamış olduğu bile bilinemez. Cevapsa aramakla bulunabilir. Cevabı bulmanın garantili yolları da bulunabilir. Cevap bulunmamışsa, henüz bulunmamıştır ve henüz bulunmamış olduğu da bilinir.

Soruları alayım:)

Korku.. ömür boyu..

2008-12-02T06:38:00.008+02:00

Cuma akşamı spor salonundan çıktım, yürüyorum. Normalde bu yürüyüşü yürüyüş bandında yapmam gerek. Fakat hem Cuma, hem İstanbul, hem de iki köprünün girişine yakın bir bölge söz konusu olunca, herhangi bir vasıta ile gitmek, yürüyerek gitmekten en az iki kat daha uzun sürecek. Yürüyüş bandı yerine eve yürüyerek gitmeyi tercih ediyorum. Hedef Ana Cadde.
Spor salonunun bulunduğu caddeden çıkmak üzereyim. Köşeden dönen bir taksinin içindeki dört kadın, kaldırımın köşesindeki bir başkasına sesleniyor.
-Ayırlı işler Ayriye ablaa.
Ayriye abla el sallayıp sesleniyor:
-Neo kız, neriye bu saatte. Erken bırakmışınız.
-Düğüne gidiyoz düğüneee…
Taksi ve içindekiler uzaklaşırken ben Ayriye ablaya yaklaşmaktayım. Bir yandan bu saatte, (20.45 gibi) yolun biraz daha loş olan kıyısında durması sebebiyle, Ayriye ablanın mesleği ile ilgili tahminde bulunmaya çalışıyorum. Göz ucuyla baktığım Ayriye ablanın ayağında siyah botlar elinde siyah bir çanta üstünde bir kaban ve başı yarım yamalak örtülü. Bildiğiniz ortalama, komşu ziyaretinden evine dönen Türk kadını görüntüsü.
Aramızda artık iki metre kadar var.
Ayriye abla:

—Kızım bakaarmısın diyor.
Kime seslendiğini anlayamadım, gayriihtiyarî kafamı çeviriyorum.
-Bi dakka bakar mısın, diyor yüzüme bakarak.

Duraksayıp yarı şaşkın yüzüne bakıyorum. Elini bana doğru uzatıp bir adım atıyor. Birden geriliyorum. Ayriye ablanın elini uzatarak attığı adım, donup kalmama yol açıyor.
Yarı çığlık atar gibi boğuk bir ses duyuyorum:

—Sakın yaklaşma diyor ses.
Benim sesim olduğundan emin değilim.
Kafamda aynı anda binlerce düşünce; ne yapacağım, nasıl yapacağım, çantamda, cebimde kendimi savunabileceğim ne var… Anahtarlık geliyor elime montumun cebinde. Anahtarlığa elim değdiğinde rahatlıyorum biraz olsun. 5 Adım atsam yola çıkacağım. Ama hala, hızla uzaklaşma seçeneği gelmiyor aklıma. Aydınlık, kalabalık yol orada beni bekliyor. Kıpırdayamıyorum.
Ayriye abla ne yaşadığımı çözememiş doğal olarak, onu dinlemek için durduğumu ama sesini bana duyuramadığını sanıyor bana doğru bir adım daha atarken;
- Kızım bozuk paran var mı? Eve gidicem, çantamı çaldırdım…
Daha yüksek sesle bir öykü yazmakta, para koparabilmek için.
Dinlemiyorum. Anahtarlığa sımsıkı sarılmış;
-Yaklaşma. Diyorum. Sakın yaklaşma, uzak dur.
Kadının para istediğini algılamam zaman alıyor. Cebimdeki birkaç bozukluğu verip koşar adım uzaklaşıyorum oradan.
Yaşadığım duygunun adı korku. Bu duygunun bana tanıdık olduğunu bilmiyordum. Korkak biri değildim. Tam aksine uzun yıllar tek başıma yaşadım. Yolları karanlık olan, sokak lambaları yanmayan semtlerde de oturdum. Fakat korkusuzca yürüyebildim sokaklarda.
Dört yıl önce kapkaççı saldırısına uğradım.
Bu, belki bir dakika bile sürmeyen olay sırasında anladım ki; Korkuyu bir defa yaşayınca aslında onun baktığınız her şeyin arkasında olduğunu hissediyorsunuz.

Kaptan müsait bir şiirde indir beni....

2008-12-01T06:31:00.006+02:00

../..
Bilirim incelik ister, marifet ister

Arkadaş seçmek de yar seçmek kadar.

Çünkü göreceğin en küçük bir ihanet bile,

Adama evlat acısı gibi koyar.

Düşün ki içini döktüğün, sırlarını verdiğin,

Seninle birlikte aynı ufka alnını dayamış,

Birlikte saklanmış, birlikte yatmış birisi

Bakmışsın ki günün birinde ayrılıp gitmiş.

Aslında bir su damlası kadar hafiftir insan.

Bir söz kadar uçucu, bir reyhan kadar yabani.

Ve kırlangıçların gözleri kadar ürkek

Bilirim oldum olası incelik ister

Arkadaş seçmek de yar seçmek kadar

Çünkü gün gelip çıkarıp öfkeni vereceksin.

Ve yurduna dair taşıdığın güzel şeyleri.

../..

Abdülkadir Bulut/ Ülkemin Şiir Atlası

Kitap- Can Yayınları

Ey kari'! Peşinen bunu itiraf ederim ki: San'at-ı hat ve nazımda istîdadımdan çok müştekîyim

2008-11-28T06:24:00.004+02:00

Richard Dawkins, Darwin'in evrim kuramını popüler bir dille kaleme aldığı "The Selfish Gene" isimli kitabını 1976 yılında yazmış. İlk baskısı milyonlarca okuyucuya ulaşan "The Selfish Gene" 1989 yılında genişletilmiş ikinci baskısını yapmış. 1989 baskısına Dawkins iki yeni bölüm eklemiş.

Dawkins'in kitabı, Türkiye'de 1995 yılında, TUBİTAK Popüler Bilim Kitapları Serisi'nden, 1976 baskısından, "Gen Bencildir" ismiyle yayımlanmış. Benim elime geçen bu. Belki farklı bir yayınevinden yada farklı bir baskısı vardır. Bilmiyorum.

"Gen Bencildir"i bu sayfaya taşıyan özellik, Dawkins'in 11 bölümde "gen" yerine "mem" diye bir sözcük ortaya atması ve kültür iletimi ile genetik iletimi arasında bir benzerlik kurması, "kültürel evrim" kavramına açıklık getirmesi.

(Belirtmeden geçemeyeceğim: Profesörün http://richarddawkins.net/ adresindeki internet sitesine 10 Eylül 2008 tarihinde Türkiye çıkışlı sunuculardan yasak konulmuş. Siteye Türkiye'den girildiğinde yalnızca “Mahkeme kararıyla erişim engellenmiştir” ifadesi görünmekte. Ancak hangi mahkemenin hangi tarih ve sayılı kararı ile engellendiği belirtilmemekte. Yasaklama üzerine, siteden yapılan açıklamaya göre Türkiye'den mahkeme başvurusu yapan kişinin, Harun Yahya mahlâsını kullanan Adnan Oktar olduğu belirtilmiştir.)

Dawkins'e göre ezgiler, düşünceler, sloganlar, moda, çanak çömlek yapım yolları, kemer yapım şekli birer "mem" örneği. Dawkins'in söylediği şu: "Gen"lerle nasıl bireysel kalıtsal özellikleri sonraki kuşaklara geçiriyorsak, "mem"lerle de kültürel kalıtsal özellikleri sonraki kuşaklara geçiriyoruz. Tıpkı genlerin sperm ve yumurtalar yoluyla bir bedenden diğerine atlayarak gen havuzunda çoğalmaları gibi, "mem"lerde geniş anlamda taklit denilebilecek bir süreç yoluyla, bir beyinden diğerine zıplayarak mem havuzunda çoğalırlar.

Dawkins "mem"leri anlattığı bölümü şöyle bitiriyor: Ve öldüğümüzde ardımızda bırakabileceğimiz iki şey var: "Gen"ler ve "Mem"ler. Biz genlerimizi sonraki kuşaklara aktarmak için yapılmış gen makineleriyiz. Ancak genlerimiz üç nesil sonra etkisini yitirir. Her nesil devrettiğinde genlerin katkısı yarıya iner. Ancak bir düşünceniz varsa, bir ezgi bestelerseniz, bir şiir yazarsanız, bunlar mem havuzunda sonsuza kadar yaşar... Örneğin Sokrates'ten bir- iki gen kalmıştır, kimin umurunda? Ama Sokrates'ın mem kompleksleri hala yaşıyor.

Dawkins'in kitabını okurken anlıyorsunuz ki, "mem""lerin en hızlı yayılanları dini "mem"lerden olan "kör inançlar". Kör İnanç ne demek? Körü körüne güvenmek demek. Kanıt olmasa bile, hatta karşı kanıtlara rağmen güvenmek.

"Kör inançlar" amaca ulaşmak için her şeyi doğru gösterebilir. Kör İnanç memleri kendilerini çoğaltmak için en acımasız yollara başvurabilirler. Ve her şeyden hızlı yayılırlar. Çünkü basit, bilinçaltı bir yolla bireyin akılcı sorgulama yapma cesaretini kırarak kendi varoluşunu sağlamlaştırırlar.

Özetle diyorum hani, "yazı yazarak sevap kazanmak niyetinde olan bir kısım medya mensuplarına" aramızda para toplayıp yeni yıl armağanı olarak Dawkins'in kitabını mı armağan etsek?

Ey Kari;

Bu yazı biraz şifre gibi oldu biliyorum.

Özrüm şudur:

Anladınız siz onu :)

Deli olmak ne demek bilmiyorum

2008-11-27T06:38:00.003+02:00

“Deli olmak ne demek bilmiyorum” diye fısıldadı. “Ama deli olmadığımı biliyorum. Başarısız bir intihar girişimi benimkisi, hepsi bu.
“Kendi dünyasında yaşayan herkes delidir. Şizofrenler, psikopatlar, manyaklar. Yani, başkalarından farklı olanlar.
“Yani senin gibiler mi?”
Zedka soruyu duymazdan gelerek devam etti: “ Öte yandan bir Einstein var, zaman ile uzamın ayrı şeyler değil bir karışım olduğunu söylüyor. Ya da bir Kristof Kolomb, dünyanın öte ucunda bir uçurum değil başka bir kıta olduğunu ileri sürmüş. Ya da insanoğlunun Everest’in zirvesine ulaşabileceğine inanan bir Edmond Hillary var. Sonra Beatles, bambaşka bir müzik yarattılar, eski çağlardaki insanlar gibi giyindiler. Bütün bu kişiler ve daha binlercesi, hep kendi dünyalarında yaşadılar.”

“Bu deli kadın bayağı akıllıca konuşuyor” diye düşündü Veronika. Annesinin anlattığı kimi öykülerde azizlerin İsa Peygamber ile, Bakire Meryem ile konuştuklarına yemin ettiklerini hatırladı. Onlar da mı kendi dünyalarında yaşıyorlardı?

“Bir seferinde bir kadın görmüştüm, yakası iyice açık bir entari giymişti, gözleri donuk donuk bakıyordu, hava eksi beş dereceyken Lyubliyana sokaklarında dolaşıyordu. Sarhoş olduğunu sandım, ona yardım etmeye çalıştım, ama ona ceketimi verme önerimi reddetti. Belki onun dünyasında mevsim yazdı, bedeni onu bekleyen kişinin tutkusuyla ısınmıştı. O kişi yalnızca onun deli hayallerinde yaşıyorsa bile, istediği gibi yaşamaya ve ölmeye hakkı vardı, ne dersin ?”
Veronika ne diyeceğini bilemedi, ama deli kadının sözleri ona akıllıca gelmişti. Kimbilir, belki de Lyubliyana sokaklarında yarı çıplak dolaşan bu kadın kendisiydi.

“Sana bir öykü anlatacağım” dedi Zedka. “Çok güçlü bir büyücü, bütün bir ülkeyi yok etmek ister, o ülke halkından herkesin su çektiği bir kuyuya sihirli bir madde atar. Kuyunun suyunu kim içerse delirecektir.
Ertesi sabah, herkes kuyudan su çekip içer, hepsi delirir. Yalnızca kraliyet ailesi, kendilerine ait özel bir kuyudan su içtiklerinden, sihirbaz o kuyuya ulaşıp zehirleyemediğinden delirmezler. Tabii kral çok kaygılanır, halkın sağlığını ve güvenliğini sağlamak için bir dizi emir verir. Ancak polisler ve askerler de halkın su içtiği kuyudan su içtikleri için, kralın emirlerini saçma bulur ve uygulamazlar.
Ülkede yaşayanlar kralın emirlerini duyduklarında onun çıldırdığına inanırlar., hep birlikte şatosunun önünde toplanıp tacını ve tahtını bırakması için gösteriler yaparlar. Umutsuzluk içindeki kral tahtından vazgeçmeye hazırlanırken kraliçe ona engel olarak der ki: “Gel biz de o kuyudan su içelim, o zaman biz de onlar gibi oluruz.”
Ve öyle yaparlar: Kral ile kraliçe de cinnet suyunu içip anında saçma sapan konuşmaya, davranmaya başlarlar. Bu durumda halk taşkınlığından dolayı pişman olur; öyle ya maden kral bu kadar bilgece konuşuyor. Onu alaşağı etmenin bir anlamı yoktur.
Ülkede barış ve huzur yeniden hüküm sürer, bu halk komşularından epeyce farklı bir hayat tarzı benimsemiştir ama kral ölene dek ülkesini yönetebilmiştir.”
Veronika güldü
“Sen bana hiç deli gibi görünmüyorsun” dedi.
“Deliyim elbette. Gerçi tedavi görüyorum ama deliliğimin devam etmesini istiyorum; yaşamımı başkalarının istediği gibi değil de kendi hayallerime uygun biçimde sürdüreyim, fena mı ? O dışarıdakiler kimler biliyor musun?”
“Hep aynı kuyunun suyundan içmiş olanlar”
“İyi bildin” dedi Zedka. “Kendilerini normal sanıyorlar, çünkü hepsi aynı şeyleri yapıyorlar. Ben de işte, onların kuyusundan içmiş numarası yapacağım.”
“o dediğini ben çoktan yaptım. Esas sorunum da bu zaten. Hiç depresyon geçirmedim, ne derin bir keder, ne de müthiş bir mutluluk duymuşluğum vardır. Olmuşsa bile kısa sürmüştür. Benim sorunlarım herkesinden farksız.

(Paulo Coelho’nun, Veronika Ölmek İstiyor adlı kitabından alıntıdır.)

Bazen düşünüyorum: o kuyunun suyundan içen kim?