
Yanılıyor olabilirim. Bob Dylan’ın bir şarkısının içinde geçiyor gibi anımsıyorum.
“Doğanın çürütemediği tek şey rüyalarımızdır.”
Ben az uyuyan, pek rüya görmeyen biriyimdir. Ya da uzmanların deyişiyle rüyalarını anımsamayan.
Bu gece kendimi bir kral kelebeği olarak gördüm. Kozadan çıkışın bütün sancısını yaşadım. Kozadan çıktığımda ( Yine gözlüklerimi arayarak) kanatlarıma baktım. Rengârenk, güneşin şavkı vurdukça ışıldayan kanatlarım vardı. Ama rüyada nasıl bir realiteye sahipsem, ben kral kelebeği değilim herhalde, kral kelebeklerinin renkleri böyle olmaz diyerek uyandım.
Uyandığımda bütün eklemlerim ama özellikle omuz eklemlerim fena halde ağrıyordu.
Bu rüyayı yorumlayabilen var mı?